Pijn

Het zit er zo goed als op.
Sevilla was fantastisch.
Alles was fantastisch.
Erasmus is fantastisch.

MERCI VOOR ALLES.

Hier sluit ik deze blog met gemengde gevoelens met de hoop dat het publiek er van genoten heeft. Zoniet, had ik toch op die momenten nuttig tijdverdrijf.

Blind Date in Alcazar Sevilla

Isa en ik

Hostal Catedral

Plaza De España: ook verkrijgbaar in Sevilla

Jo, Isa, Becks, Marie, Alessia en den dezen

Eat this, Belgium!!!

Alcazar tuinen

Al Gore was right, examens, bezoek en ander gelul.

Tweeduizend en acht is geen goed blogjaar. Dat durft een blogprofeet zoals ik doomdaysgewijs voorspellen. Deze keer moogt gij allen mij daar wel op citeren. Het is over z'n hoogtepunt heen, heel dat fenomeen. 't Was even leuk maar nu is het welletjes geweest. Ik plan dan ook te stoppen in februari maar niet vooraleer ik mijn trouw lezerspubliek dan nog een laatste maal een climax om "wat een climax!" tegen te zeggen toewerp. Ik bewonder mijn publiek die er al die maanden in slaagde als sponzen mijn gebullshit in zich op te nemen. Zoiets verandert onbewust toch voor een stuk je leven. Ik glimlach wijl peinzende aan de ironie dat op dit eigenste moment bij het lezen hetzelfde opzuigproces onverbiddelijk en ongeremd door blijft gaan.

Januari is voorbij gevlogen, het lijkt wel gisteren dat ik m'n nieuwjaarsbrief afsloot met "je kapoen Willem. Brugge 1 januari 1992". Alleen... in januari 1992 beleefden we nog winters. Het wou wel eens sneeuwen of hagelen en het kwik voelde zich 's winters beter onder de nul graden Celsius. Nu weigert het ook in België blijkbaar onder de 10 te zakken en dat betreur ik toch wel. Hier is het nog net iets anders met een temperatuurtje vandaag van ik gok boven de 20 graden in de zon en uit de wind. Eergisteren zat het park aan Templo de Debod overladen vol met (wat anders dan) mensen. Inclusief uw nederige verslaggever, want die staat altijd paraat het lentegevoel optimaal uit te buiten door met een boek op een mooi gemaaid openbaar pelouse'ke te gaan luieren.
Studeren zit er ook uiteraard nog in (voor het geval een spion uit het UGent bastion deze blog ooit komt checken).
(Aan mijn niet-met-UGent-en-spionage-geaffilieerd lezerspubliek vertrouw ik toe dat we hier eigenlijk niet al te veel moeten uitsteken op 't academisch vlak nu statistiek achter de rug is)

De paper voor organisatiesociologie is reeds ingediend, de presentaties werden met wisselend(e) succes (en uitspraak) mondeling overgebracht naar menig Spaans student en slechts 1 mondeling examen zien we met rasse schreden, edoch zonder angst, naderen.
Ik wenste dat de obese prof mij in onze perfect voorbereide mondelinge presentatie over een werkelijk fantastisch uitdagend artikel van P. Crook (referentie op aanvraag) niet zei dat ik nog 5 minuten had terwijl ik nog niet in mijn helftje zat. Al bij al werd dit euvel relatief goed opgelost maar het blijft toch een zonde van de tijd en moeite. De interessantste dingen moesten nog aan bod komen, en ik breek er verder mijn hoofd niet over, maar de Spaanse student moest deze informatie ontberen.
Nee. Dan was de andere presentatie toch iets beter (al was dit mijns inziens echter niet kleinendeels te wijten aan de lage standaard die de toch nog altijd wel hete stoot, prof. Blanca, hanteert).

Verder gebeuren er hier spectaculaire dingen meer. Het vat is af en ik wil naar huis.
Dat laatste is niet waar.

Ik verheug mij (enigszins cynisch), na de 24ste toch op welverdiende vakantie.
Nele besliste impulsief om nog af te komen, wat ik toejuich. Daarna wordt uw verslaggever, die altijd nederig is, nog synchroon bezocht door respectievelijk 4/6 van mijn happy little family en het KSA-duo Christiaan en Dries.
De verwachtingen staan eveneens hoog gespannen voor Joanna haar volgende visitors. Jasper en ik tellen ongeduldig af in de kalender. Iets minder maar toch ook wel een beetje verlangt ondergetekende naar de komst van niemand minder dan Rik ('t is Rik en niet Riek) Sturtewagen. Ik vrees dat het hier rap zal gaan, net zoals januari. Net zoals heel dit erasmus-avontuur. Net zoals het leven!

Adios!
W

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer.

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer
Afscheid voor vijf weken, dat doet niet zoveel zeer
Mijn arm rood tapijtje dat ligt alweer klaar
gewassen te worden, het bevalt me zeer zwaar
te weten dat er in honderd seconden
weer teringhonden mijn kamer binnensluipen konden.

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer
Afscheid voor vijf weken, dat doet niet zoveel zeer
Je weet dat je terug bent als je niets anders wil
,'s nachts rond het uur vijf, dan oordoppen: stil____________________te
Maar dat is de charme, het Spaanse, nietwaar?

Het duurt me hier even veel te lang om een rijmwoord op "nietwaar" te vinden die nog in de context past ook. Inzendingen altijd welkom. Je krijgt de rechten gratis, want ik hou het liever bij hoogstaand proza zoals dit hier.
Ondertussen dus heelhuids aangekomen op de Spaanse bodem na de uitermate vermakelijke vakantiedagen in het Brugsche. Ik kon, behoudens er sprake was van hallucinaties opwekkende hoogteziekte, de mooi verlichte Eiffeltoren zien door mijn vliegtuigraampje (niet te vergissen met een "patrijspoort", die men enkel vindt in boten). Dit, samen met Humo 3513 (die van deze week), maakte het solitaire reizen meer dan goed. De piloot landde, waar mijn verhaal eindigt, zeer zachtjes in Madrid maar applaus bleef uit. Niet gehéél onterecht, want uiteindelijk is een vliegtuig aan de grond zetten wel een belangrijk deel van de job als piloot.

De eerste nacht vatte ik de slaap moeilijk, te meer omdat ik tot 3 maal toe wakker werd gemaakt door feestgedruis in de andere kamers. Dat is balen, zou men denken. En dat is het ook werkelijk, geloof me. Volgende nacht keek ik na 7 uur wakker liggen (wegens lawaaihinder) op mijn digitale klok powered by Nokia en zag ik dat het 7u08 was. Ik eiste mijn recht op slapen echter assertief op maar dat lukte niet echt gezien de verzamelde menigte ten huize nummerke 48.

We zijn gisteren al in gang geschoten met hetgeen moet gebeuren in januari. Presentaties en papers vormen daarvan de hoofdbrok en onze lat ligt uiteraard meters hoger dan we kunnen springen. Solidariteit, daar leren we soms over, en we brengen dit in de praktijk. Want wij zijn solidair met zij die in de Boekentoren, de Therminal, de stadsbibliotheek of het eenzame kamertje zitten te studeren. Maandag beginnen de lessen alweer. Geen idee wanneer de examens dan officieel beginnen. Vast staat dat ik hier op 15 februari al weg moet (en dat betekent tevens op tijd thuis voor de "vetgeile" Compos VI fuif, waar iedereen bij deze op uitgenodigd is).

Geniet van de blok, ik doe hier hetzelfde. Het ga jullie allen goed.
(ik geef een nieuwe definitie aan "redundantie" door mijn naam hier bij te voegen)
Willem

de schuldige van allesBro en ik aan Temple Debod

Zelfrelativering

Michiel, Annelies en Bram in die tuinen daar

W en A

Hiphopshotje van kot

Tankian is jarig.

Mijn enige roommate die net zoals ik een significante proportie testosteron bevat, Tankian, is jarig. Hij wordt één vandaag. 't Is nu al een bulldozer. Hij is al redelijk puberaal voor z'n leeftijd.
Ik nam me voor hem géén cadeau te geven vandaag. "Dat is voor al die shit (letterlijk) die ik van je moet slikken (niet letterlijk)", dacht ik. Ik voegde daar in m'n hoofd nog "bitch!" aan toe en verliet mijn stulp voor de universiteit.

Bij mijn thuiskomst was ik enigzins verrast. Ik zag mijn deur op een kier staan dacht bij mezelf: Den Tank heeft een statement gemaakt. Ik gaf hem dan wel geen cadeau, hij gaf er mij één! Een dubbelen! Iets "persoonlijks"... iets "intiems"... iets "van zichzelf".

Mijn tapijt zit nu in de wasmachine.
Gelukkige verjaardag, gordito!

Sinterklaas, Felix Da Housecat en Soulwax

Omdat de Spanjaarden blijkbaar om de paar weken een 4-day-weekend inlassen, is de Erasmussfeer weer zoals in den beginne ingekomen: onvergetelijke nachten, luie dagen.
Een samenvatting:

-Sinterklaas in het Belgisch café hier... Buiten de Duvel en de Westmalle was er niet echt veel aan. Een café gevuld met op 't eerste zich saaie Belgen die allen verlangen naar Belgisch gezelschap. Daarom kom je uiteraard naar Madrid. De Sint gaf ons een droge peperkoek en de obers, verkleed als zwarte pieten, kwamen rond met stukjes frikandel-special en "haringskes". Daarna met Duits-Belgisch gezelschap naar een bluesbar geweest dicht bij Sol. Daar zat de sfeer er al beter in. Zo'n soortement van cafés mis ik hier. De Bluesbar is ondergronds gelegen in een gezellige kelder. De rockabilly dudes vind je er bij bosjes en de band speelde relatief goed.

-We konden gratis binnen bij Felix Da Housecat in een volgepakte club en dat was leuk. Zwaar klote was het feit dat Felix pas rond 3uur aan z'n set begon. Na een uurtje van hem hadden we het wel gehad en ik wandelde naar huis in de mist met Jenna, de rest waren we kwijtgespeeld. De securityberen geven nieuwe dimensies aan de term "klootzak".

-Gisteren speelden de Dewaele-broers met 2ManyDJ's een superstrakke set in La Riviera. Ik ging vergezeld van 8 vrouwen en voelde me toch wel even de leader of the pack. We hadden ons voorgenomen om backstage te geraken door het simpele toeval dat we Belgen zijn. De meiden slaagden er verdomme nog in ook. Er mochten maar 5 mensen backstage. Rebecca, haar Valenciaans bezoek en Isabelle zagen we terug dansende on stage. Ik bleef niet-zo-moederziel-alleen achter met de twee Amerikanen.

Er is nog wel wat gebeurd maar dat is ofwel niet voor bloggen vatbaar (hoewel, want voor men spoken begint te zien: Valenciaans gezelschap backstage bij de Dewaele brothers tot 10u...) ofwel gewoon vergeten. Ik realiseer me dat ik binnen precies 2 weken terug thuis zit voor de haard. Ik zie jullie allen dan terug, mijn lievelingen.

Belgisch bezoek op mijn piso!

Vandaag heb ik Belgisch bezoek, blijkbaar was het al die tijd te koop in El Corte Inglés.
Na 3 maanden tafelbier aangelengd met water te hebben gedronken, gun ik mezelf en een select eliteclubje van uitverkoren buitenlandse vrienden om even Belgisch patriotistisch te wezen.
Yves L., 't is eentje op jou.

ps. Omdat ik mijn piso eigenlijk nog niet virtueel heb voorgesteld aan mijn fans in België, volgt hier mijn fotoverslag.

De gang, Elisa en mijn nieuwe compañero de piso, Chaplin

De salontafel

De arty-farty corner

De badkamer 1

De badkamer, the sequel

De gang en Tankian

De keuken 1

De keukentafel. De protagonist Duvel ontbreekt echter wegens de onstabiele stock in de winkel. Ik mis hem en denk hem er gewoon bij op de frontlinie.

De corner waar menig culinair hoogtepunt wordt bereikt door uw nederige verslaggever.

Mijn desk die ik nodig eens moet opruimen

Living, Audrey Hepburn corner

Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Tot de volgende keer maar weer!

Omdat er hier ook nog gestudeerd wordt...

...vermeldt uw favoriete blogger hier dat we gisteren alle drie een goed examen aflegden. Ecologie: 1 prof, een gigamelanoom tussen zijn ogen (onze engelbewaarder), een bureau, een pc met wallpaper van een ons onbekende socioloog met bril, 3 studenten met zweetpollen en okselvijvers, veel vragen, half uurtje, "Kun jij dat nog wat verder aanvullen?", Columbiaans accent, ons gestotter en werkwoordsfouten......maar goede punten. Ze smijten er mee!

w