W-man in M-stad

Pijn

2008-02-14T11:39:00.004+01:00

Het zit er zo goed als op.
Sevilla was fantastisch.
Alles was fantastisch.
Erasmus is fantastisch.

MERCI VOOR ALLES.

Hier sluit ik deze blog met gemengde gevoelens met de hoop dat het publiek er van genoten heeft. Zoniet, had ik toch op die momenten nuttig tijdverdrijf.

Blind Date in Alcazar Sevilla

Isa en ik

Hostal Catedral

Plaza De España: ook verkrijgbaar in Sevilla

Jo, Isa, Becks, Marie, Alessia en den dezen

Eat this, Belgium!!!

Alcazar tuinen

Al Gore was right, examens, bezoek en ander gelul.

2008-01-21T23:58:00.000+01:00

Tweeduizend en acht is geen goed blogjaar. Dat durft een blogprofeet zoals ik doomdaysgewijs voorspellen. Deze keer moogt gij allen mij daar wel op citeren. Het is over z'n hoogtepunt heen, heel dat fenomeen. 't Was even leuk maar nu is het welletjes geweest. Ik plan dan ook te stoppen in februari maar niet vooraleer ik mijn trouw lezerspubliek dan nog een laatste maal een climax om "wat een climax!" tegen te zeggen toewerp. Ik bewonder mijn publiek die er al die maanden in slaagde als sponzen mijn gebullshit in zich op te nemen. Zoiets verandert onbewust toch voor een stuk je leven. Ik glimlach wijl peinzende aan de ironie dat op dit eigenste moment bij het lezen hetzelfde opzuigproces onverbiddelijk en ongeremd door blijft gaan.

Januari is voorbij gevlogen, het lijkt wel gisteren dat ik m'n nieuwjaarsbrief afsloot met "je kapoen Willem. Brugge 1 januari 1992". Alleen... in januari 1992 beleefden we nog winters. Het wou wel eens sneeuwen of hagelen en het kwik voelde zich 's winters beter onder de nul graden Celsius. Nu weigert het ook in België blijkbaar onder de 10 te zakken en dat betreur ik toch wel. Hier is het nog net iets anders met een temperatuurtje vandaag van ik gok boven de 20 graden in de zon en uit de wind. Eergisteren zat het park aan Templo de Debod overladen vol met (wat anders dan) mensen. Inclusief uw nederige verslaggever, want die staat altijd paraat het lentegevoel optimaal uit te buiten door met een boek op een mooi gemaaid openbaar pelouse'ke te gaan luieren.
Studeren zit er ook uiteraard nog in (voor het geval een spion uit het UGent bastion deze blog ooit komt checken).
(Aan mijn niet-met-UGent-en-spionage-geaffilieerd lezerspubliek vertrouw ik toe dat we hier eigenlijk niet al te veel moeten uitsteken op 't academisch vlak nu statistiek achter de rug is)

De paper voor organisatiesociologie is reeds ingediend, de presentaties werden met wisselend(e) succes (en uitspraak) mondeling overgebracht naar menig Spaans student en slechts 1 mondeling examen zien we met rasse schreden, edoch zonder angst, naderen.
Ik wenste dat de obese prof mij in onze perfect voorbereide mondelinge presentatie over een werkelijk fantastisch uitdagend artikel van P. Crook (referentie op aanvraag) niet zei dat ik nog 5 minuten had terwijl ik nog niet in mijn helftje zat. Al bij al werd dit euvel relatief goed opgelost maar het blijft toch een zonde van de tijd en moeite. De interessantste dingen moesten nog aan bod komen, en ik breek er verder mijn hoofd niet over, maar de Spaanse student moest deze informatie ontberen.
Nee. Dan was de andere presentatie toch iets beter (al was dit mijns inziens echter niet kleinendeels te wijten aan de lage standaard die de toch nog altijd wel hete stoot, prof. Blanca, hanteert).

Verder gebeuren er hier spectaculaire dingen meer. Het vat is af en ik wil naar huis.
Dat laatste is niet waar.

Ik verheug mij (enigszins cynisch), na de 24ste toch op welverdiende vakantie.
Nele besliste impulsief om nog af te komen, wat ik toejuich. Daarna wordt uw verslaggever, die altijd nederig is, nog synchroon bezocht door respectievelijk 4/6 van mijn happy little family en het KSA-duo Christiaan en Dries.
De verwachtingen staan eveneens hoog gespannen voor Joanna haar volgende visitors. Jasper en ik tellen ongeduldig af in de kalender. Iets minder maar toch ook wel een beetje verlangt ondergetekende naar de komst van niemand minder dan Rik ('t is Rik en niet Riek) Sturtewagen. Ik vrees dat het hier rap zal gaan, net zoals januari. Net zoals heel dit erasmus-avontuur. Net zoals het leven!

Adios!
W

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer.

2008-01-05T19:08:00.001+01:00

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer
Afscheid voor vijf weken, dat doet niet zoveel zeer
Mijn arm rood tapijtje dat ligt alweer klaar
gewassen te worden, het bevalt me zeer zwaar
te weten dat er in honderd seconden
weer teringhonden mijn kamer binnensluipen konden.

Ode aan Madrid, want hier ben ik weer
Afscheid voor vijf weken, dat doet niet zoveel zeer
Je weet dat je terug bent als je niets anders wil
,'s nachts rond het uur vijf, dan oordoppen: stil____________________te
Maar dat is de charme, het Spaanse, nietwaar?

Het duurt me hier even veel te lang om een rijmwoord op "nietwaar" te vinden die nog in de context past ook. Inzendingen altijd welkom. Je krijgt de rechten gratis, want ik hou het liever bij hoogstaand proza zoals dit hier.
Ondertussen dus heelhuids aangekomen op de Spaanse bodem na de uitermate vermakelijke vakantiedagen in het Brugsche. Ik kon, behoudens er sprake was van hallucinaties opwekkende hoogteziekte, de mooi verlichte Eiffeltoren zien door mijn vliegtuigraampje (niet te vergissen met een "patrijspoort", die men enkel vindt in boten). Dit, samen met Humo 3513 (die van deze week), maakte het solitaire reizen meer dan goed. De piloot landde, waar mijn verhaal eindigt, zeer zachtjes in Madrid maar applaus bleef uit. Niet gehéél onterecht, want uiteindelijk is een vliegtuig aan de grond zetten wel een belangrijk deel van de job als piloot.

De eerste nacht vatte ik de slaap moeilijk, te meer omdat ik tot 3 maal toe wakker werd gemaakt door feestgedruis in de andere kamers. Dat is balen, zou men denken. En dat is het ook werkelijk, geloof me. Volgende nacht keek ik na 7 uur wakker liggen (wegens lawaaihinder) op mijn digitale klok powered by Nokia en zag ik dat het 7u08 was. Ik eiste mijn recht op slapen echter assertief op maar dat lukte niet echt gezien de verzamelde menigte ten huize nummerke 48.

We zijn gisteren al in gang geschoten met hetgeen moet gebeuren in januari. Presentaties en papers vormen daarvan de hoofdbrok en onze lat ligt uiteraard meters hoger dan we kunnen springen. Solidariteit, daar leren we soms over, en we brengen dit in de praktijk. Want wij zijn solidair met zij die in de Boekentoren, de Therminal, de stadsbibliotheek of het eenzame kamertje zitten te studeren. Maandag beginnen de lessen alweer. Geen idee wanneer de examens dan officieel beginnen. Vast staat dat ik hier op 15 februari al weg moet (en dat betekent tevens op tijd thuis voor de "vetgeile" Compos VI fuif, waar iedereen bij deze op uitgenodigd is).

Geniet van de blok, ik doe hier hetzelfde. Het ga jullie allen goed.
(ik geef een nieuwe definitie aan "redundantie" door mijn naam hier bij te voegen)
Willem

de schuldige van allesBro en ik aan Temple Debod

Zelfrelativering

Michiel, Annelies en Bram in die tuinen daar

W en A

Hiphopshotje van kot

Tankian is jarig.

2007-12-13T00:05:00.000+01:00

Mijn enige roommate die net zoals ik een significante proportie testosteron bevat, Tankian, is jarig. Hij wordt één vandaag. 't Is nu al een bulldozer. Hij is al redelijk puberaal voor z'n leeftijd.
Ik nam me voor hem géén cadeau te geven vandaag. "Dat is voor al die shit (letterlijk) die ik van je moet slikken (niet letterlijk)", dacht ik. Ik voegde daar in m'n hoofd nog "bitch!" aan toe en verliet mijn stulp voor de universiteit.

Bij mijn thuiskomst was ik enigzins verrast. Ik zag mijn deur op een kier staan dacht bij mezelf: Den Tank heeft een statement gemaakt. Ik gaf hem dan wel geen cadeau, hij gaf er mij één! Een dubbelen! Iets "persoonlijks"... iets "intiems"... iets "van zichzelf".

Mijn tapijt zit nu in de wasmachine.
Gelukkige verjaardag, gordito!

Sinterklaas, Felix Da Housecat en Soulwax

2007-12-09T18:43:00.000+01:00

Omdat de Spanjaarden blijkbaar om de paar weken een 4-day-weekend inlassen, is de Erasmussfeer weer zoals in den beginne ingekomen: onvergetelijke nachten, luie dagen.
Een samenvatting:

-Sinterklaas in het Belgisch café hier... Buiten de Duvel en de Westmalle was er niet echt veel aan. Een café gevuld met op 't eerste zich saaie Belgen die allen verlangen naar Belgisch gezelschap. Daarom kom je uiteraard naar Madrid. De Sint gaf ons een droge peperkoek en de obers, verkleed als zwarte pieten, kwamen rond met stukjes frikandel-special en "haringskes". Daarna met Duits-Belgisch gezelschap naar een bluesbar geweest dicht bij Sol. Daar zat de sfeer er al beter in. Zo'n soortement van cafés mis ik hier. De Bluesbar is ondergronds gelegen in een gezellige kelder. De rockabilly dudes vind je er bij bosjes en de band speelde relatief goed.

-We konden gratis binnen bij Felix Da Housecat in een volgepakte club en dat was leuk. Zwaar klote was het feit dat Felix pas rond 3uur aan z'n set begon. Na een uurtje van hem hadden we het wel gehad en ik wandelde naar huis in de mist met Jenna, de rest waren we kwijtgespeeld. De securityberen geven nieuwe dimensies aan de term "klootzak".

-Gisteren speelden de Dewaele-broers met 2ManyDJ's een superstrakke set in La Riviera. Ik ging vergezeld van 8 vrouwen en voelde me toch wel even de leader of the pack. We hadden ons voorgenomen om backstage te geraken door het simpele toeval dat we Belgen zijn. De meiden slaagden er verdomme nog in ook. Er mochten maar 5 mensen backstage. Rebecca, haar Valenciaans bezoek en Isabelle zagen we terug dansende on stage. Ik bleef niet-zo-moederziel-alleen achter met de twee Amerikanen.

Er is nog wel wat gebeurd maar dat is ofwel niet voor bloggen vatbaar (hoewel, want voor men spoken begint te zien: Valenciaans gezelschap backstage bij de Dewaele brothers tot 10u...) ofwel gewoon vergeten. Ik realiseer me dat ik binnen precies 2 weken terug thuis zit voor de haard. Ik zie jullie allen dan terug, mijn lievelingen.

Belgisch bezoek op mijn piso!

2007-12-04T18:59:00.000+01:00

Vandaag heb ik Belgisch bezoek, blijkbaar was het al die tijd te koop in El Corte Inglés.
Na 3 maanden tafelbier aangelengd met water te hebben gedronken, gun ik mezelf en een select eliteclubje van uitverkoren buitenlandse vrienden om even Belgisch patriotistisch te wezen.
Yves L., 't is eentje op jou.

ps. Omdat ik mijn piso eigenlijk nog niet virtueel heb voorgesteld aan mijn fans in België, volgt hier mijn fotoverslag.

De gang, Elisa en mijn nieuwe compañero de piso, Chaplin

De salontafel

De arty-farty corner

De badkamer 1

De badkamer, the sequel

De gang en Tankian

De keuken 1

De keukentafel. De protagonist Duvel ontbreekt echter wegens de onstabiele stock in de winkel. Ik mis hem en denk hem er gewoon bij op de frontlinie.

De corner waar menig culinair hoogtepunt wordt bereikt door uw nederige verslaggever.

Mijn desk die ik nodig eens moet opruimen

Living, Audrey Hepburn corner

Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Tot de volgende keer maar weer!

Omdat er hier ook nog gestudeerd wordt...

2007-11-30T14:14:00.000+01:00

...vermeldt uw favoriete blogger hier dat we gisteren alle drie een goed examen aflegden. Ecologie: 1 prof, een gigamelanoom tussen zijn ogen (onze engelbewaarder), een bureau, een pc met wallpaper van een ons onbekende socioloog met bril, 3 studenten met zweetpollen en okselvijvers, veel vragen, half uurtje, "Kun jij dat nog wat verder aanvullen?", Columbiaans accent, ons gestotter en werkwoordsfouten......maar goede punten. Ze smijten er mee!

w

THE SCHIJF IN MADRID!!

2007-11-27T21:58:00.001+01:00

Sinterklaas komt hier niet, maar dat werd dit weekend goedgemaakt met de komst van De Schijf (alias: Cee, Cie, de Sieschijf, Annelies, Schijfje, De Grot, maar haar ouders benoemden haar in der tijd gewoon "Anaïs"). Schijf had 15 Toulouse-Erasmusstudenten weten te overtuigen om Madrid voor een weekend onveilig te maken.
We ontmoetten waar ik in der tijd mijn pappie en mammie ontmoette, op Puerta del Sol. De reunie voelde goed. We vertelden over de nazi-moord in de metro hier, zij vertelde over haar bijna-dood-ervaring door een steen welgemikt op de ruit van haar bus in de banlieus van Toulouse. Ik had verwacht dat het langer ging duren vooraleer ze ging toegeven dat Madrid in de meeste aspecten gewoonweg Toulouse haar ass kickt. Ik quote: "O yeah maat! Waarom zittekik in Toulouse, maat?!". Spijt maakt echter haar rekeningen niet, natuurlijk. We placeerden een danspasje in het ongewoon saaie maar buitengewoon hippe "Joy", waar volgens sommige stemmen ook de Real Madrid voetballers hun moves op de vloer loslaten. De Toulousenaars waren echter in de wolken en konden hun ogen moeilijk geloven. Zij hadden de nacht van hun Erasmus, want ze konden langer dan 2u 's nachts uitgaan. Ik ben blij voor hen, maar ik vond er echt niets aan. Mijn mening werd gedeeld door Jasper Fancyboy en Sieschijf.

We namen de eerste metro terug des ochtends en sliepen lang uit. Daarna toonde ik Anaïs alle hoeken van de... euh.. Madrid en we namen een Frappucino in Starbucks (niet aanwezig in Toulouse). Des avonds spraken we met fellow-Madrileense Erasmusers en Toulousenaars af in El Tigre voor een tapasje of twee. Daarna besloten we rustig wat te praten in La Pacca, een bar die er uit ziet als de gemiddelde bomma's living... Geniaal, en goedkoop naar de standaarden waartegen wij ons verzetten. Volgende dag was een gewone lesdag voor ons, dus de Sie ging shoppen in de H&M (...Toulouse... heeft namelijk... geen H&M). Ik zei die avond dat ik haar nieuwe garderobe mooi vond, maar had m'n vinger gekruist achter m'n rug. We kookten een spaghetti'tje at my place voor Flavios vrienden en nog een paar andere van hier. Versteld was ik toen de Italianen zelfs met 2 hun bord niet leeg kregen... Culinair te verwend of gewoon geen honger? Niemand zal het weten, want ze spraken geen Engels en geen Spaans. Frans ook niet, en Nederlands of Russisch nog minder.

Vandaag bezocht ik, zoals ik deed met Jozefien en Veerle, de piercing shop. De Schijf liet haar indertijd zelfgeschoten piercing terug doorstekken en Miss "welke kant moet ik nemen?" Canada liet haar neusvleugel doorboren door de piercer Milton waar Veerle en Jozefien instant op verliefd werden.

We maken even voor de schwung in het verhaal een flashback...

Nog voor de komst van de Schijf gingen we naar de vijfjarige verjaardag van een kunstcollectief uit Madrid. De lokatie was excellent: we moesten onder een rolluik kruipen om 's avonds binnen te geraken. Binnen had je een minimalistisch ingerichte zaal (eigenlijk had het meer weg van een garage) maar het bier ging er aan een euro voor een halve liter en verdomme - dat hebben we hier nog niet vaak meegemaakt! Ander pluspunt was de openheid van de mensen daar, hoewel er ook een paar midlife-crisis exemplaren tussen stonden die zich ongetwijfeld ook aangetrokken voelen tot esoterie, tarot en andere bullshit "spirituele" varianten. De performance van 2 "kunstenaars" was echt zielig. "Moderne kunst", dus je moet het goed vinden, maar ik verkies er toch niet in mee te gaan. Wat ze deden kon iedereen en ik zag er het "idee" niet achter. Ze schreeuwden van "Bla! Bla! Bla!" en beweerden dat zij het publiek waren. Een staaltje geniaal postmodernisme? Alleszins kunnen ze zich troosten met het zelfbedrog dat ze hun tijd gewoon te ver vooruit zijn. Anyway... Na de performance was er nog een concertje. Julie en Irene van Jaspers kot hadden het als hun doel gemaakt vet te sharken met respectievelijk de drummer en de zanger van een elektrorock bandje die er speelde. Status: failed. Maar Julie meldde ons dat het de beste avond was tot nu toe in M-stad. Dat was wat overdreven maar gezien de situatie vergeef ik het haar. Jasper, Flavio, zijn 2 Italiaanse luie maten en uw nederige verslaggever begaven ons terug naar hun kot en kookten ons wat alvorens terug uit te zetten om de Schijf voor het eerst te zien. De rest is half-vergeten geschiedenis.

Deze dagen vul ik met studeren in de bibliotheek daar ons eerste examen donderdag zal plaatsvinden. Ik leer de Spaanse nota's van "Hellboy-lookalike" en "De Barones", die gaven ons deze grote gunst. We zien wel hoe het afloopt!

Uw nederige verslaggever Guillermo heeft telkens pijn als hij zich herinnert dat hij het hier al in februari moet aftrappen!

Ik groet u in alle oprechtheid!
Double U.

"When I've got the music, I've got a place to go"

2007-11-18T14:13:00.000+01:00

Ik gaf gisteren m'n verjaardagscadeau van Mocco aan de meneer aan de ingang van La Riviera en hij zei dat ik binnen mocht. De rock 'n rollste avond in Madrid kon rustig van start gaan.
Voordien sprak ik af met Mocco en z'n Laura (éte béte) aan het metrostation dicht bij de zaal. We kochten een weinig bier om in de sfeer te komen en wachtten geduldig op het openen van de poorten. De eerste band was een Spaanse rockband zonder al te veel pit... Ik was niet treurig als ze vervangen werden door Tat, een Britse, female-fronted rock 'n roll band. Mocco's broer was "instant-fan" en kocht de cd en een t-shirt.
Dan kwamen The Loved Ones, dé ontdekking van vorig jaar voor mij, en wat voor moddervette show was me dat! Amai'kes! Werkelijk alle hitjes quasi foutloos; een gek publiek; geluid dat meezat;... De avond kon niet beter starten gedomme, en ik strekte m'n benen en armen om m'n beste pit-moves boven te halen. Na The Loved Ones waren het alleen m'n ribben, m'n bovenarmen en m'n schenen die pijn deden... Na NOFX ongeveer alles.
The Loved Ones stoppen met spelen, iedereen wil uiteraard naar voor om dé punkrockhelden NOFX te zien. Het publiek werd ongeduldig en zowat iedereen werd gesandwicht tussen personen waar niemand eigenlijk echt graag tussen gesandwicht wordt. Ongeduld werd beloond, want daar kwamen mijn jeugdhelden en ze speelden de pannen van het dak. Bram en andere geïnteresseerden: ze speelden THE DECLINE fucking VOLLEDIG!! Foutloos!! Dat publiek, man, dat publiek werd gek. Woorden kunnen het niet vatten (joepie, nu moet ik niet meer proberen om het uit te leggen). Andere rock 'n roll momenten waren er tijdens: the brews, leave it alone, linoleum, punkrock elite, murder the government, bob, lori meyers (met iemand uit publiek), dinosaurs will die, perfect government, don't call me white, en zoveel meer. Kletsnat van 't zweet, bier, bloed, pis en kots maar zéér voldaan gingen we na het concert nog naar een rustige rock 'n roll bar. M'n oren tuuten nog na, maar ook al was ik nu doof, alles was het waard geweest.

Nog één voor de analfabeten.

2007-11-11T17:59:00.000+01:00

Deze luizige zondag wordt vandaag niet in Retiro doorgebracht... Het wordt kouder, de herfst staat al met haar ene been in de stad. Ideaal dus om in't zeteltje te zitten, theetje te drinken met m'n Spaanse vriendinnen en rustig naar een muziekje te luisteren. Ik stuit op nieuwe foto's van fellow-Erasmussers op hun Facebooks (een virtueel vriendennetwerk, blijkbaar moet ik daar ook mee mee zijn). Tankian vergezelt me wijl ik dit schrijven naar u richt. Ik begin hem, ondanks zijn kakken, kotsen en pissen in huis, liever en liever te zien. Dat zal waarschijnlijk duren tot ik opnieuw met m'n kous in z'n plas zeik stap als ik 's avonds thuis kom... Anyway. Less talk, more rock!

Jenna (California) en vriendin van Isabelle met wie ik (voor de keren dat ik ging) Spaanse les volgde in België. Zij komt nieuwjaar en kerstdag in Belgenland vieren en ik gids hen een dag doorheen de donkere Brugse straten.

Verjaardagsfeestje Isabelle: ik, jasper, isabelle, some dude, joanna

J-Woman, ik en Belgische chocolade

Jenna en mijn eigenste zelf

Bedphotoshoot met Isabelle

Nog een van priester Johan.

Foto met Julia's fisheye camera

De kerel links, Joanna en ik op Isa's party

Isabelle en Jenna, dikke vrienden

Rebecca en ik na de wandeling van Moncloa naar Malasaña om vast te stellen dat alles al gesloten was. BALEN!

Arty Farty foto van Julia met fisheye

Catwoman en mister Flavio

Claudia

De vriendinnen op erasmushalloweenparty bij Stephie

Claudia en vriendin op halloweenparty

De rest lukt blijkbaar niet meer... Binnenkort dus...

Back to Business!

2007-11-07T00:26:00.000+01:00

Vriendenfoto Parque Retiro

Retiro - Maarten en ik (november - nog steeds t-shirts!)

Veerle en Ine in ... Retiro!

Restaurant in Toledo. Vraag maar aan Ine hoe het was.

Uitzicht in Toledo. Zoek Lot !

Ine's wildest dreams zijn waargekomen in een sex shop op de Rastro

Retiro

Maarten kocht de tweede van links (Calle Fuencarral)

Koken met de wijven

Koken met Ine

Trip naar Toledo begon voor mij alvast fantastisch

Toledo numero dos

O'Connels: Fakkeldrager I

O'Connels mezelf en Fien

't was van vermoeidheid, mama van Maarten

Plaza Mayor en "pipa's"

Tapasbar in La Latina

Ze kostte veel teveel voor wat ze waard was!

Filosoferen met een Long Island Ice Tea

Drinkt gematigd!

Of laat je gletsen!

"Maar der zit veel teveel grenadine in"

Halloweenfeestje bij Stephie - yo y Flavio

Flavio, ondergetekende, Charlotte en euhm... hoe noemt die ook alweer?

De meesterlijke Flaf alweer

Chiara en een katholiek

Zelfde voor deze: te duur voor wat het is

Maarten met priester Johan met sigaar (Michiel - te quiero!)

Jasper smijt "euhm, hoe noemt die nu ook alweer" op de bon

"Juliamooooooooon, ik kies jooouu"

M&W

Joanna (poging tot sexyness 1)

Ik, Fien en een (onzichtbare) ondragelijke scheet van Tankian

Installeren van de vrienden!

Veerle en haar eerste Spaanse vriend

Priester Johan

Attentie blogkapers: Klachtenbrieven!

2007-10-31T11:51:00.000+01:00

Vanuit de anarchistische headquarters, uw immer subjectieve verslaggever.

Anoniempje deponeerde in mijn mailbox:
"... ik dacht: 'ik check nog es w-man's blog, reacties lezen is steeds fijn'. Tot mijn ontsteltenis is die blog van jou verheven van de moeders!!! Vertaalzieke moeders dan nog! Als ik één van je Spaanse titels zie denk ik "fijn is dat, de jongen steekt nog een woordje Spaans op, spreekt al een aardig mondjevol waarschijnlijk." Maar daar blijft het bij ... ik heb niet de behoefte om dit te gaan analyzeren [sic] en de essentie eruit te puren en watnogallemaal. Bij deze verzoek ik je nog eens om een bericht te posten waarbij de enige gepaste reactie er één is met pipi-kaka-humor. U dreigt te verzinken Willem, ik waarschuw je ... (...)"

Anoniempje [kuch C.L. kuch]: Ik weet het! Ik heb het zelf niet meer onder controle en zal bij tijd en stond en als het verder uit de hand loopt mijn moderatorfunctie "wis deze reactie" gebruiken om de gemiddelde leeftijd van de commentaren terug te laten zakken tot liggend in een aanvaardbaar interval tussen 20 en 30 jaar. On a completely other note: Mister C., ik ben blij dat je mijn blog alleen leest voor de reacties.

Hopend hiermee niet nog meer olie op het vuur van de zich-vervelende oude vandagen te gieten, groet ik jullie in alle sereniteit. [volstaat dit, denk je, "onbekende", om een pipi-kaka reactie op te geven?]

"Hebben we hier toch wel een intrige op dezen blog zeker!"

2007-10-29T19:37:00.000+01:00

Ja, mannetjes en vrouwtjes. "Don't judge a book by its cover", zeggen ze altijd. Ik zou willen zeggen "Don't judge a blog-entry by its title", maar ik dit geval wordt er meer gezeverd over de titel dan over de voortreffelijke inhoud - schande!

Ik beken echter schuld - de Spaanse uitdrukking was niet geheel en al een correcte weergave van wat onze nieuwe vriendin Vanessa ons vertelde... Daarom formuleer ik de correcte versie nog even. "O jugamos todos o tiramos la puta al rio", wat blijkbaar en als ik het goed verstaan heb zoveel betekent als "ofwel doen we 't samen, ofwel helemaal niet"...
De Mexicaan wist niet wat het betekende, maar ik denk niet dat het een ideosyncrasie is van Vanessa.

Om jullie maar duidelijk te maken: zo belangrijk was het nu ook weer niet!

De top 4 meest-gebruikte-woorden hier en la calle ("in de straat") zijn:
-*plaats je zin hier*, sabes (nederlands: "weet je", brugsch: "witjewèl")
-*plaats je zin hier*, tío/tía (nederlands: "maatje", brugsch: "motje")
-puta madre (nederlands: "super tof", [modern] brugsch "supercool/geschift")
-flipante (idem)
Gebruik bij voorkeur combinaties (bv. "sabes tío, flipante")

Ik keer nu terug naar de orde van de dag, want zoals menig één hierover reeds lichtbruine vermoedens had, wordt er hier ook wel degelijk gewerkt. Alleen placht een mens geen kodak mee te nemen naar z'n faculteit... Eind november hebben we ons eerste (tussentijdse) examen, statistiek begint alweer met een nieuwe opdracht, de leesachterstand is nog allesbehalve ingehaald! Captain Willem dus alweer to the rescue! Mal que no tiene cura, quererlo curar es locura!

Voor mijn mama...

2007-10-28T23:48:00.000+01:00

http://babel.altavista.com !!!!!!!!!!

ps. het Spaans op de blog is om m'n gebrek aan taal-vorderingen te compenseren.

"O jugamos juntos, o la puta al rio"

2007-10-26T21:01:00.000+02:00

Enkele vermeldenswaardige gebeurtenissen van de laatste week volgen...
Ons Belgische vak multivariata analyse nummerke 1 is het moeilijkste en meest tijdrovende vak, maar we zijn klaar geraakt met opdracht 1 en daarom ben ik geheel terecht fier. Ik neem m'n woorden, uitgesproken over de begeleidster voor dit vak, terug - 't is een schatje. Ze antwoordde op onze duizenden e-mails, en wel binnen de minuut. De uren in de bibliotheek waren productieve uren. De bibliotheek is fantastisch, want ze heeft zeer veel boeken. Hilde, de heldin van de sociologische bibliotheek in Gent zou hier van dromen. Naast de nationale bibliotheek van Spanje, is die van Universidad Complutense de Madrid de grootste in dit land.
We spendeerden echt bijna alle tijd op de faculteit deze week... We hebben achterstand met het lezen van de in het Spaans vertaalde sociologische klassiekers door statistiek. Ik lees ze in het Engels omdat m'n doel qua Spaanstaligheid verlaagd is naar het net-niet-vlot-kunnen-lezen-van-in-het-Spaans-vertaalde-sociologische-kaskrakers. Ik zit voor m'n presentatie voor Cambio Social echter wel bij Leyre, een mollig Spaans'tje. Zij wou graag bij mensen die een artikel kunnen lezen in het Engels. Met mij heeft ze bijgevolg uiteraard een gouden vis te pakken, wat anders?!
De professor van Sociología de los Grupos wandelt dan wel alsof hij in z'n broek gekakt heeft, dit is de coolste prof op aarde! Hij vertelt mopjes, imiteert Italianen, spreekt over z'n ex-vriendinnen, vertelt intieme dingen, laat slides zien met een foto van zichzelf met z'n vrienden of foto's van zichzelf met Amerikaanse bierdrinkende vrouwelijke studenten in Malasaña (ofte: eersterangsuitgaansbuurt hier), geeft geen les op 2 november omdat hij dan wil denken aan al z'n ex'en en vrienden die reeds heen gegaan zijn, ... . Ik heb al geschreven dat dit vak voornamelijk practica is. Eerst krijgen we wat theorie over groepsdynamieken en dan passen we dat toe in groepen. Ik belandde vandaag in een uiterst sympathieke groep. Zij gaven mij de naam Guillermo nadat ze m'n naam niet konden pronunciëren. Na elke zin vroegen ze of ik ze verstond en ze hielpen me voortreffelijk om goed te kunnen meehelpen. In dit vak ontmoette ik ook de "king of the corridor" (verder: KOTK), of zo noemen we hem toch. De KOTK krijgt altijd iéts meer bier dan de rest in de cafetaria omdat hij connecties heeft, hij regeert de gangen en is nog eens heel sympathiek op de koop toe. Hij heeft dreads en een hoofd als een baviaan. Ik onmoette hem toen we in klas (bij wijze van kleuterachtige interactie-opwarmer) onder andere 3 mensen moesten zoeken met de zelfde grootte van handen. Ik kwam exact met hem overeen, en dat schiep onze band. Nu zegt hij steeds "Hola!" in de gang, en mijn doel is om in z'n netwerk te infiltreren om zo locals te leren kennen!
Over locals gesproken, Vanessa is een nieuwe vriendin uit Spanje! Ze zag mij met een Nederlands-Spaans woordenboek in de les en sprak me na de les hierover aan. Haar vriendje is van Rotterdam en zij is hard Nederlands aan het leren. Ze vroeg me om het werkwoord "slaan", "staan" en "zijn" te vervoegen. Dat deed ik uiteraard met alle gemak, want Nederlands is m'n moedertaal! Sindsdien eten we bij tijd eens samen met haar en leren we haar wat Nederlands bij, terwijl zij ons het Spaans van de straat aanleert. Over internationale exchange gesproken. Een vriend van haar, Ernesto, heeft een vriendinnetje in Gent. Hij is van Mexico. Dat is hier een interessante meltingpot, man!
Hoe fantastisch is het als een student met de prof een discussie begint die heel de les lang uitloopt? Prof. Blanca (alias: Onverstaanbaar) had het over attitudes jegens politieagenten, waarop een anarchistische student z'n ongenoegen uitdrukte over politieagenten. "Putas de mierda, verdomme!" en "als ik m'n vrouw wil vermoorden ga ik dat doen, of er nu politie is of niet... Ik wil gewoon drinken op straat". Blanca vroeg hoe de jongeman dan de sociale orde zou handhaven zonder agenten. Hij zei dat hij het niet wist. Dat is wel het leuke aan Spaanse studenten: ze zijn super actief in de les en ze discussiëren mee. Onmiddellijk sprongen andere studenten ook in de discussie met domme tot semi-domme argumenten, andere met doordachtere argumenten. De hele les ging over Spaanse politieagenten...
Ik kwam thuis van de universiteit gisteren en wandelde nietsvermoedend de keuken binnen alwaar m'n voet bij de eerste stap belandde in een plas pis van onze vriend Tankian. Hoe moet je zo'n ding conditioneren, verdomme?
Pokeravonden zijn altijd leuk, maar ik heb weeral een euro verloren, mama!
Binnenkort komt m'n eerste Belgische gezelschap af. Ik liep een paar jeugdherbergen af voor een veilig onderkomen voor mijn gasten maar alles was volzet. Het is hier blijkbaar hoogseizoen voor de herbergen. Elisa stelde echter voor om ze hier in de gang te laten slapen. De meiden zijn nog steeds top!
Het wordt hier zowaar koud in de nachten. Vandaag had ik toch voor het eerst een herfstgevoel! Ik wenste mezelf een sjaaltje toe, maar dat heb ik hier natuurlijk niet. Het is ten andere ook nog niet echt de moeite, want de middagen zijn nog relatief warm.
Muskus.
Aan meneer Vandamme: The Editors was uitverkocht, het spijt me. Ik zal ze niet aan het werk zien, maar dat doet me weinig omdat ik m'n tienerhelden NOFX binnenkort zal zien!
Ik kan m'n buurman zien douchen als het donker is, want z'n badkamerruit maakt z'n contour alleen ietwat waziger. Tot groot jolijt van m'n vrouwelijke wederhelften hier!
Afsluiten doe je op het toppunt, en wat anders dan een toppunt was het vorige bolletje?
Met al mijn liefde,
Roose Willem
ps. Een extra'tje: profiel van de Spaanse sociale wetenschappen-student afgezet tegen de Vlaamschen: -Veel linkser en activistischer -Veel opener en socialer -Veel meer hasj en marijuanagebruik -Veel meer attitude van "ik ga m'n diploma ooit wel halen", alias - groter parasietgehalte -Veel minder neurotisch, veel meer goedlachs -Veel meer uiterlijke "eigenheid" - extraverter. -Ik zie ze graag, de Spaanse studenten!

Pokeravond: verlies: 1euro

Pokeravond II met Annelies, Jasper, Lisa & Claudia
Ik equals Geert Vanhecke

"Der zat nog wat in dien doos 'ier."

2007-10-21T22:12:00.001+02:00

Tupperware, september '07: Alex, Paul en ondergetekende

Tupperware opnieuw

Long Island Ice Tea = beste ooit!
September 07

Chiara et moi met partymode-status: "on"

Paul geniet van de mannelijke aandacht, dat is verzekerd.

A long time ago in Tupperware

Meet Flavio. Zijn leven: koken, slapen en Britse bands.

J en Flavio alias John Lennon

Jasper en bekkers in O'Connels

Noche En Blanco metro

O'Connels ergens in september. Ik, Joanna, Paul, Joe, Herline en Jasper

Nachtelijke Burger King - Chiara en Dimitris

Maxime en ik voor de blackout

Hard to get factor nul.

Oostblok, ik en VLEESCH in Museo de Jamon

Oostblok en ik - Noche En Blanco, lijkt een eeuwigheid geleden.

Tot de volgende, vrienden. Ik zend jullie liefde!

"En wat als ik hier nu eens zou pissen?"

2007-10-17T11:01:00.000+02:00

Willem reporteert.
Na de semi-ontroerende quatch van de laatste blog-post op "de gezamelijken", tijd voor de harde realiteit.
Verdomme, ik haat honden! Zo, het is er uit. Maar het voelt nog niets beter (voer voor psychologen)... Misschien zou dat wel het geval zijn mocht mijn donsdeken nu reeds gedroogd zijn?
Gisteren kwam ik relatief vroeg thuis van Lisa's feestje. "Driewerf hoera", dacht ik (zij het in andere verwoordingen, maar het kwam daar op neer), "een nachtje uitslapen". Dat was echter buiten die klerehond Tankian gerekend! Enkele uren/minuten/seconden geleden (aan de geur kon ik de tijd niet ondubieus vaststellen) had hij het geniale idee in z'n dwaze kop gekregen om (of all places!!!) in mijn bed te pissen. (Is me echter voorgegaan in dit leed: Sylvia).
Ik heb vervolgens een nachtelijke was gedraaid met m'n donsdeken. Bij nader inzien was dat toch niet zo'n geweldig slim idee, want nu zitten al de veertjes samengetroept en schat ik dat het nog 3 jaar zal duren eer het ding droog is. "Driewerf hoera": Ik heb -tot Tankian een tweede idee krijgt- nog m'n slaapzak ter mijn beschikking!

Mama's en nieuwe papa's die deze blog lezen zijn welkom met tante Kaat tips over het wassen en drogen van donsdekens van Ikea... Laat ons afspreken dat, om mij niet te hard op de feiten te drukken, "ik hou van honden" het codewoord is voor "Willem, je donsdeken is kapot door het te wassen op 30 graden, je zou best een nieuw gaan kopen!".

Advies van de dag: koop geen hond, of zorg dat je deur goed sluit als je weg gaat. Maar zelfs dan nog: koop gewoon geen hond.

Gênante klassikale momenten en "Knallen, man!"

2007-10-12T14:05:00.000+02:00

Ik ben een man van m'n woord en bij deze vervul ik mijn gisteren zelf-opgelegde verplichting door nog wat bullshit op deze blog te werpen. Tijd heb ik vandaag ten overvloede op deze Spaansche feestdag. Haal die vlaggen maar boven en blijf vooral lezen.

Over de lessen
Zoals gezegd vallen de lessen beter mee dan wat ik in een ver verleden verwachtte. De docent van Sociología de la Desviación is een knaller. Hij kwam een half uurtje te laat naar de klas, naar mijn inschatting semi-dronken, en begon het uur vol te lullen. Ik heb er werkelijk geen bal van verstaan, maar hij zei dat dat geen probleem was. "Schrijf op je examen dat je Erasmus bent en breng je samenvatting mee en zit er vooral niet mee in" - Gejuich op de niet-Spaanse banken! We gaan gewoon wat films bekijken en moeten 3 Spaanse boeken of teksten lezen. Wat zei ik ook al weer over "gratis" en "diploma's" hier? Nu goed, die gast leutert dus keihard door, somt duizend films op die geen kat ooit gezien heeft, en maakt enkele mopjes over vreemdelingen/erasmusstudenten. Soit - zet er een Chinees en ik zou er evenveel van begrepen hebben.

Gisteren was er een "anarchistisch" feestje op onze faculteitsparking. Het contrast tussen de faculteiten kan echt niet groter! Je hebt de economiefaculteit naast de onze, die is poepchique, net zoals de economiestudenten. De verbodsborden worden er met onvoorwaardelijke gehoorzaamheid opgevolgd (je mag er niet kaarten in het studentenrestaurant)! Psychologie schijnt het zelfde te zijn. Dan heb je ons gebouw, dat geen uitleg meer behoeft. Er werden DIY (ofte "Do it Yourself") optredens georganiseerd (het '77 punkethos leeft hier nog), het bier vloeide rijkelijk, alsook de marihuana. Tussen de lessen gaan mommy's little anarchists buiten gaan drinken en gaan feesten (als ze de lessen al volgen), daarna zitten ze halfzat in de les. (Aan mijn moeder en vader die nu mogelijks wat ongerust worden en twijfelen aan de kracht van mijn karakter: het was moeilijk maar ik heb geen geestesverruimende middelen (zoals daar zijn: alcohol en andere drugs) geconsumeerd tussen de lessen - zo zie je dat ik hier nog niet voor de 100% ben geïntegreerd!). Tussen haakjes, het was hier gisteren nog steeds bloedheet in de zon en uit de wind!

Hoogtijd om een observatie die de definitie van "ironie" zou kunnen uitleggen uit de doeken te doen. In het studentenrestaurant worden de verbodsborden met "niet roken" genegeerd zoals welzijn voor de armen in de VS. Iedereen denkt van zichzelf dat hij of zij een rasechte anarchist is. "Dood aan de staat" en "Ni dieu, ni maître"! Gelijkheid! ...Maar mommy's little anarchists laten wel mooi hun plateaus afruimen door de werknemers van het restaurant... (en ze verkopen hun "smash capitalism" pins voor 2 euro 't stuk!).

Cambio Social was ook weer "nen knaller"...... Die gast is compleet gek. Hij denkt dat we Duitsers zijn en kijkt altijd naar ons als hij een Duitser bespreekt alsof we die moeten kennen. Toen hij me vroeg "hoe zeg je dat in 't Duits?" en ik zei dat ik het niet wist omdat ik geen Duitser was, had hij het eindelijk door. Hij maakte een mopje dat ik niet verstond en toen zei een ander dat ik er gewoon Duits uitzag. Mijn dag geslaagd! En het werd allemaal nog geslaagder toen ik een artikel voor de klas mocht voorlezen, bij wijze van mopje. Sukkelen, man! Sukkelen! Maar al bij al viel het wel mee en kreeg ik felicitaties van het vrouwtje voor me. Mijn dag nog geslaagder! De prof is een beest! En op de koop toe is het vak zeer interessant. Veel leeswerk, dat wel. Gisteren deed ik een 2tal uur over een 3tal pagina's van een klassieke socioloog. Zelfs in het Engels is dat al moeilijk te lezen... Nu - meestal heeft de prof elke les 1 hoofdpunt die hij 100x herhaalt, zij het een ietsiepietsie anders elke keer.

Psicosociología de los grupos is ook relatief interessant. Het gaat over groepsdynamieken, groepstherapie etc. Zoals gezegd bestaat het vak uit practica's. Het enige probleem is dat ik met een dilemma zit: ik zal ofwel Sociología de la Cultura kiezen, ofwel dit vak. Cultura is met voorsprong het interessantste vak tot nu toe, maar het is (veel) meer werk en moeilijker. Aan de andere kant volg ik dat samen met een Spanjaard die ook ooit Erasmusstudent was. Hij zei dat ik z'n nota's kon kopiëren en hulp kon vragen wanneer dat nodig was. Ik wacht nog af hoe de practica's zullen verlopen, dan hak ik knopen door!

Gisteravond was het ook knallen op het dakterras van Herlinde. Ze organiseerde een feestje. Langer dan een uur duurde het echter niet, want de onderbuur van het terras kwam zagen dat het gedaan moest zijn. In een sneltempo dronken we wat resteerde van drank op, en leidden onze benen ons naar de Chill-Out (de tot nu toe leukste en goedkoopste (zij het volledig los van Belgische standaarden) bar/club). Gezien het vandaag Spaanse feestdag is, was er mega veel volk op de been gisteren. Momenteel zijn mijn vriendinnen van hier op m'n kot nog steeds aan het (na)feesten in de living. Ik zie hier nooit tweemaal dezelfde vrienden (met uitzondering van een paar). Ze kennen echt iedereen. Er is hier nog geen enkele gast binnengekomen zonder tattoo's of piercings en nog geen enkele gast of chica die hier ooit was, was antipathiek. De gast met minstens 10 piercings in z'n gezicht van daarnet zei dat ik hier de zotste momenten van m'n leven zal beleven en de zotste dingen zal zien. Ik ga alweer akkoord. Ze waren ook allemaal in de wolken als ik hen vertelde wat mijn hometown is. Iedereen hier houdt van Brugge.

De relatie met m'n roommates verbetert ook elke dag. Ik ben hun kleinere broer, el hombre de la casa ofte heer des huizes en ze komen me af en toe gewoon eens een knuffel geven (jaloers, Lies en Fien?). Sylvia zegt tegen iedereen dat ik voordat ik hier toekwam maar 2 weken Spaanse les gevolgd heb en dat dat toch wel ongelofelijk is. Ik help Elisa met het schilderen van haar kamer en lieg dat alles piekfijn in orde zal komen (haar behangpapier komt er af, en de muur is in vlekken geschilderd). Leugentjes om bestwil, want anders loopt ze ongelukkig. Het fijne is echter dat ze me gelooft als ik zeg dat het goed gedaan is! Het is uiteraard niet zo erg, maar het perfectionistische oog zou nooit met zoiets tevreden zijn.

Zo, tot hiertoe het relaas van de laatste week. U ziet, het leven gaat gewoon z'n gangetje. De sleur zit er echter nog niet in en als die dreigt te komen, zal ik me met alle kracht verzetten. Ik ben nog elke dag dankbaar dat ik hier 6 maanden mag vertoeven! In het lijstje "ik-mis-toch-al-een-beetje-de-volgende-zaken-hoewel-ik-het-hier-naar-mijn-zin-heb" zitten:
-Duvel en ander Belgisch bier
-KSA en gekke activiteiten zoals Boudewijnpark, bibliotheekspel en alles, verdomme!
-Mijn vrienden en vriendinnen thuis
-DE BAUHAUS!
-Goedkopere drank
-De luxe van een mammie/pappie die je was doet en kookt
-De grote pita met cocktailsaus van den Turk op den 'oek.
-De vrijdagavond-repetities

ps. Dries Vondamn: The Editors zullen hier de boel ook platspelen ergens in november. Ik zou wel eens durven gaan, man! Speciaal voor u.

Dat het ulder goed mag vergaan!
W

De oude en niet-zo-oude doos

2007-10-11T22:09:00.001+02:00

CARNE!!!!!!!!!!!!!!

Slam Dunkin' Joan
Nog steeds dakloos in Madrid 1
Mullets / Dooie katten / Nekmatten are a NO NO!
Culturele uitstap met bezoekers Noortje en Eyra

Claudia - ontbijt op dakterras Joanna

Eentje speciaal voor Michiel !!!
Terrasfeestje @ Joanna's
Vetgeile party met fuck-you moves all over the place
Held van de avond, Arne ! Dan heb ik toch nog iets over gehouden van de Spaanse les in België

Geen tijd voor een verslagje, maar wel voor een paar foto's uit de oude en minder oude doos... Mañana komt mijn vlijmscherpe en medogenloze pen terug voor even van onder het stof, promise!

Coming soon: "wist-je-dat?"'tjes; Spaans koken (tips voor de gezonde student); rake beschrijvingen van diepgaande observaties & more!

Wijndegustatie bij Carne

2007-10-06T13:17:00.000+02:00

Wat vooraf ging...
Enkele weken geleden kwam op Jaspers kot eens een Duitser genaamd Stefan langs. Flavio, de pisomakker van Jasper en ten andere één van de grappigste en intrigerendste mensen die ik hier ontmoet heb (bovendien trouwens ook een natuurtalent koken (altijd Italiaanse pasta)), had die leren kennen in klas. Stefan kwam toestemming vragen even internet te gebruiken aangezien hijzelf nog geen kot had. Ze lieten dit toe en van het één kwam het ander...: hij is er meer dan een week blijven logeren/parasiteren. Claudia is bang van die gast, ze denkt dat het een psychopaat is. Ik kan haar wel geen ongelijk geven. Stefan is weird en een normale conversatie met hem is nagenoeg onmogelijk. Hij praat altijd (altijd!) over "carne" (vlees). Daardoor verdiende hij zijn bijnaam "Carne". Ooit toonde hij me op internet foto's van verschillende koeien en vermeldde hij de prijs plus beschreef hij de smaak. Als hij terug in Berlijn is, zal hij het duurste ras eten: één of andere Japanese koe, goed voor 100.000 euro per koe (of zo zei hij het toch). Ergens in oktober keert hij terug naar z'n land om wat spullen op te pikken, dan keert hij terug met een auto zodat hij hier één ter beschikking heeft. Om de vlucht naar Berlijn te boeken, vroeg hij me eens of ik een "kreditkarte" had. Niet dus!
Na een week parasitair onderkomen op het kot van Flavio, wezen ze hem vriendelijk de deur. Nu huurt hij een sofa voor 200 euro per maand bij Patricia, een Madrilleense die alleen woont. Dat hij nog geen piso heeft gevonden (en ook nooit zal vinden), verbaast me niets. Hij stelt onmetelijk onredelijke eisen. Zo wil hij een terras ("para hacer barbecoa" (je zou z'n stem natuurlijk hierbij moeten horen. Denk aan Terminators Engels-Duits accent, maar vervang Engels door Spaans en je hebt het: robotisch en monotoon) en het is nog niet gelijk hoe groot. Het moet groot genoeg zijn om in de winter een constructie (tent) op te zetten om daar onder te barbecueën (ik denk dat hij denkt dat het hier eeuwig warm zal blijven). Ook moet hij niet weten van linoleum en consoorten: hij wil echt hout op de vloer! Kortom: hij zal nooit iets vinden onder de 2000 euro per maand (tenzij hij zelf iets bouwt). Anyway! Een interessante persoonlijkheid, dat wel.

Enfin, Carne had een paar mensen van Jaspers kot uitgenodigd om vlees te komen eten op z'n nieuwe stek. Hoewel wij niet op dat kot zitten, gingen we met een paar anderen ook nog mee. Z'n thuis zag er piekfijn in orde uit. Een modern ingericht, klein appartementje voor één persoon (Carne slaapt tussen de sofa en de muur). Hij had 7 flessen wijn gekocht om te degusteren. Ze stonden gesorteerd van 2001 tot 2007, zogenaamd van goede wijn naar slechtere wijn. Carne kocht voor zichzelf ook nog eens zo'n gigantische varkensbil die je in boerenfilms altijd opgehangen ziet aan de houten balken van het huis. Van die varkensbil sneed hij ons bergen fleisch om op ons brood te doen. Dat was het avondmaal. Uiteraard wel gigantisch lekker voor een keer (Carne eet dat elke dag, te beginnen bij 's ochtends). De wijndegustatie was zowat het meest on-Erasmusste dat we hier al deden. Snobisme troef, maar vooral ook leute troef. We aten ons buikje rond terwijl Carne sprak over z'n plannen om volgende keer een Iberische gigantische Jamon te kopen. Die is duurder maar wel beter. Dat ligt aan de voeding van die beesten alvorens ze in stukken opgehangen worden in de om het even welke supermarkt.
Het was een unieke avond. Blij dat Jasper en co nog iets hebben kunnen recupereren van een week Carne in huis!

Eerste lessen en aanverwante topics.

2007-10-04T21:16:00.001+02:00

!Hola Bélgica!

Natuurlijk staan jullie al een week te popelen om een nieuw bericht uit M-stad te lezen. Ik zou hetzelfde zijn! Er is echter niet zo ongelofelijk veel vernoemenswaardigs gebeurd. De vorige weken brachten ons in een zich constant herhalend ritme van opstaan, lummelen, koken, feesten en slapen. Daar is echter recentelijk verandering in gekomen met de aanvang van wat eigenlijk de reden van mijn verblijf hier is: de lessen. La sociología, baby! Ik skip dus het relaas van de nachtelijke escapades tussen 27 september en nu en ga direct over naar de lessen.

1) Belgische lessen: op voorhand hadden we er nooit echt bij stilgestaan, we hadden de moeilijkheden nooit voorzien, maar nu worden ze opeens wel levensecht. Wij volgen multivariate analyse, gegeven in België, mee vanuit Madrid. Ik kreeg vandaag een waarschuwing in m'n mailbox van de prof in Gent: "deadline om coördinatoren van groepen door te geven is morgen! Niet indienen is punten verliezen!". Wij zijn van niets op de hoogte voor wat betreft statistiek. We hebben niet eens SPSS (het programma waarmee we moeten analyseren). Hopelijk kunnen we op wat flexibiliteit en meegaandheid rekenen van prof. Van Rossem. Wij moeten alle taken, zoals de studenten in Gent, immers volledig maken en de deadlines gelden ook voor ons onverbiddelijk. De slides die we wel ter beschikking hebben zijn slechts zeer ruwe outlines van de leerstof - niemand van ons weet wat te doen. Het loopt wel los!
Naast multivariate analyse 1, dienen we nog een bachelorpaper te schrijven. Deadline is ergens eind april dus het is echt nodig dat we in Spanje al beginnen schrijven. Zonder VPN verbinding is het echter quasi onmogelijk om goede artikels te vinden... We moeten daar ook nog iets op vinden. Ik heb m'n voorstel gemaild naar Gent en ik kan in't principe beginnen.

2) Spaanse lessen: de lessen hier in Spanje zijn eindelijk gestart gisteren, na een maand vakantie. Ik had me voorbereid op het ergste, zijnde: ik versta hier geen kloten van, maar het viel eigenlijk best wel mee! De eerste les was Cambio Social (oftewel: Sociale Verandering). De professor was niets zoals ik me hem had voorgesteld. Het bleek een kleine dikken te zijn. Maar hij is fantastisch! Dit vak wordt gedoceerd in het vijfde jaar hier... We zitten dus met allemaal oude peten in klas maar dat is wel cool. In totaal zijn we misschien met een 12-tal studenten, wat de mogelijkheid biedt om te interageren met de prof. Onmiddellijk had ik door dat . Het contrast geeft ons intelligenter aura. Voor elke eerste les vertellen we de prof dat we Erasmusstudenten zijn. Tot nu toe was iedere prof heel erg behulpzaam en vriendelijk nadat we dat zeiden. In Cambio Social is de examenvorm een groepswerk en een schriftelijk examen. Het groepswerk bestaat (zoals in de kleuterklas) uit de bespreking van slechts 1 artikel. De klas was echter minder enthousiast. Niemand spreekt Engels (verder dan "i chef a doch" ("ik heb een hond")) geraken ze niet. Dat maakt ons echter wel gegeerde objecten om een groep mee te delen! Wij doen het artikel en vertalen in het Spaans, zij doen de presentatie.
Tijdens de les maakt de prof af en toe eens mopjes over Belgen of Erasmusstudenten. We hebben dat dan achteraf door, wanneer de rest van de klas lacht en naar ons kijkt en we vaag hoorden dat de prof het woord "erasmus" in de mond nam. Telkens als ik een woord opzoek, maakt hij er een opmerking over - maar hij is wel top!

Het tweede vak, vandaag, was psicología de las actitudes. We stelden onszelf voor aan de smakeloos geklede dame vanvoor (rode spannende broek, hemd met bloemetjesmotief, te kleine blauwe pull). "Hoe staat het met jullie Spaans?"... "het gaat beter en beter", zei ik. "No te preocupes!", stelde de smakeloos geklede dame ons gerust, "ik zal mijn nota's en slides naar jullie doorsturen... Welkom in Spanje!". Superlieve dame dus, maar ze ratelt zo snel dat je echt geen bal kan verstaan. Ze lacht als een kindje dat net een kwajongensstreek uithaalde. Op de vraag of er een examen was aan het einde van het semester, antwoordde ze "officieel wel, maar bah... maak gewoon het groepswerk". Deze raad zullen we zeker opvolgen... Ik geloof echt dat het hier veel makkelijker is om je diploma te halen. Een groepswerkje hier, een essaytje daar, eigen reflecties neerpennen op het examen en bingo: diploma is binnen. Het meest waardevolle is natuurlijk dat we Spaans leren en met Spanjaarden moeten samenwerken. Het nadeel aan deze zaak is dat we waarschijnlijk constant een blok aan de benen zullen zijn van onze Spaanse teammates... Maar ik geloof dat ze ons wel zullen helpen, zoals iedereen hier tot nu toe altijd heeft gedaan.

Ons derde vak voor vandaag was Sociología de la Cultura. Hier zitten we ook met zo'n 20 studenten. De literatuurlijst van dit vak ziet er uitermate interessant uit. Waarschijnlijk wordt dit ons moeilijkste (keuze-)vak. De prof is, zoals voorlopig elke prof, een sympathieke vent. Grijswit haar, indrukwekkende dubbele kin doch niet corpulent, bruine huid en midden de vijftig. Hij spreekt duidelijk zodat het voor ons mogelijk is de grote lijnen goed te vatten. Hij heeft het ook voor Erasmussers... Als we willen, mogen we het examen maken in het Engels, Frans, Italiaans, Portugees of Spaans. Ik zal uiteraard proberen in het Spaans, maar het is altijd handig en psychologisch voordelig als je Engels als backup kan gebruiken.

(Deze lijst blijft maar duren...) Vierde vak was Psicosociología de los Grupos. Gedoceerd door een eihoofdig man van rond de 45. Ik denk dat hij Enrique Ibañez nog-iets heet. Bij hem zitten we met 40, omdat hij naar 't schijnt echt aangenaam is. We moeten naamkaartjes maken, omdat we "elkaar gaan observeren". De bedoeling van dit vak is dat we in groepen werken en theorie toepassen op alledaagse interacties. Op het einde schrijven we een evaluatie van de groepswerken en is er uiteraard een examen. In deze cursus zullen we geheel in de lijn van Garfinkel, etnomethodologische experimentjes uitvoeren met onze compañeros de piso. We volgen dit vak op aanraden van een Waalse die we hier vandaag leerden kennen. Probleem is echter dat we nu 4 potentiële keuzevakken hebben, terwijl we er maar 3 moeten volgen. We moeten dus 1 van de andere keuzevakken elimineren, maar ik weet bij god niet welke. Cultura is heel interessant, en actitudes is gewoon simpel. Misschien skip ik Sociología de la Desviación, maar daarvan hebben we nog geen lessen gehad. De keuze zal moeilijk zijn.

In de gangen van het hoofdkwartier van de Spaanse revolutionaire sociologen, ontmoetten we vandaag Borja. Deze jongeheer sprak ons aan toen we over een festival bezig waren en een paar keer het woord "gratis" in de mond namen. Vandaag was er een klein festival voor studenten dichtbij de campus waar alle andere studenten zitten. We kregen er gratis paëlla uit een gi-gan-tische paëlla pan, op houtvuur gebakken. Na de paëlla haalden we onze gratis stukken pizza (all-you-can-eat!) op. Voor één keer in mijn leven vervloek ik marketing en reclame niet. We moesten uiteraard zoveel mogelijk recupereren van het geld dat we hier al te veel hebben betaald aan huur, bier en voedsel! Nog een paar stylo's meegebrabbeld in ruil voor informatie over mijn 4 alter-ego's (o.a. Danny McOwen, te bereiken op superman9008@hotmail.com) en vertrokken naar de avond-les. Goed... terug naar Borja. Borja is zowat de lichamelijke reïncarnatie van rock 'n' roll zelve! Hij gaf ons raad over welke profs we zeker moeten ontwijken en welke zeker de moeite zijn. Z'n criterium/standaard is evenwel redelijk unidimensioneel: als je alle lessen kan skippen en er nog steeds door kan geraken, dan is de prof "filipante" ofte "supercool". Hij studeer(de)(t) sociologie in Madrid, maar hij is van Toledo. Hij weet nog niet of hij nu nog een jaar doet of niet... Hij is al iets van een acht jaar bezig, dus echt veel maakt het hem toch niet uit. Zijn steeds wederkerende raad was: skip gewoon zoveel mogelijk de les en maak een feestje in de gangen. Naar 't schijnt is er, als het academiejaar goed van start is gegaan, altijd feest in de gangen van de unief op donderdagavond. Drank, marihuana en sigaretten, that is! Borja heeft een jaar in Nederland gestudeerd maar kent geen woord (letterlijk geen woord) Nederlands - hij vertelde ons nog dat het in Noord-Europa duizend keer moeilijker is. Hier in Spanje mag alles, zegt hij: "No pasa nada, chicos! No te preocupes!". Uiteraard heb ik zijn e-mail adres. Hij noteerde op een godvergeten hoekje in mijn informatieboekje over Erasmus "Borja (Aquel estudiante sociología que os decia 'no vayais a clase'". Nog eentje om het af te leren: wanneer gevraagd wat hij deed tijdens springuren van 3-4 uur: "skip gewoon de tweede les!".

Met mijn Spaans gaat het behoorlijk... Beter dan wat ik verwacht had alvast (maar ik had me voorbereid op een nachtmerrie). De basic conversaties gaan nu al redelijk, en ik kweek meer en meer de capaciteit om te verstaan wat die Spaanse mitraillettes zeggen. Ze spreken hier echt ongelofelijk snel. Gelukkig zijn de professors redelijk te verstaan (met het vrouwtje als enige uitzondering). Met m'n kotgenoten spreek ik uiteraard Spaans (nog steeds met uitzondering van Elisa, waarmee ik meestal nog Engels spreek). Zij passen hun tempo aan en het gaat steeds beter.

Oh, nog één iets. Eergisteren hebben we op een meesterlijke wijze proberen contact te leggen met een Antwerpse Erasmuster. Ze leeft 1 etage beneden Joanna, maar aan de overkant van het binnenkoertje. Jasper en ik probeerden met een 'mufte' (of zo heet het toch in het Gents: een rekkertje waarmee je opgeplooide papiertjes afschiet) onze liefdesverklaringen in haar kamer te lanceren. Het kostte ons 25 muftes om eindelijk raak te schieten. Het briefje, versierd met hartjes en onze telefoonnummers bleef echter tot op heden onbeantwoord. Dat maakt ons triest maar motiveert ons haar te bestoken met nog meer en nog diepgaandere verklaringen!

Tot later, vrienden!
ps. Hoe staat het met onze regering? Kom ik terug in Republiek Vlaanderen?
ps2. Ik stuur jullie geen zon op daar de aanhoudende regen van de voorbije drie dagen mij daarvan weerhoudt.

ps3. Nog enkele lichtstralen vastgelegd op de gevoelige -zij het digitale- plaat om jullie zoetste dromen nog honingzoeter te maken.

We beginnen alvast met het blootste

En het minder-blootste-maar toch-aanstootgevende

World's ugliest dog 2006, toen Tankian nog niet was geboren

Koken @ My piso

Team Mufte: ready for some luv!

Muftology, it's a dirty science but someone's gotta do it!
(zie video @ http://www.youtube.com/watch?v=pXhfYS9Pdps )

Voor de mense die potverdomme nog es 'n boek geleze hebbe: cultuur in Hagia Sofia museum

J-woman gone wild

Gratis drank voor 20 man in O'Connels Irish Pub (Claudia)

Real Madrid : de beloften

Foto's > Tekst

2007-09-27T21:17:00.000+02:00

Tio Pepe reclame op Puerta del Sol. Overdag is het een gatlelijk ding!

In onze reeks toerisme. Regels om een goede toeristische foto te maken...
1) Zorg dat minstens 1 van de gefotografeerden recht in de lens kijkt. Om de foto van enige spontaniteit te voorzien, kunt u een andere persoon de andere kant laten uitkijken, hoewel die persoon zeer goed op de hoogte is van de lens voor hem of haar. Beeld iets uit, zoals op onderstaande foto: de rechtse persoon legt z'n haar in model. De aanschouwer merkt de spontaniteit onmiddellijk op - er zit beweging in, hoewel de persoon in realiteit gewoon de hand stil hield.
2) De groene toeristische lach ("doe alsof je het hier leuk vindt!") is ook steeds een go. Centreer de personen steeds in het midden en zorg dat je een stukje panorama overhoudt. Zonnebrillen zijn absoluut een must voor vrouwen. De foto ziet er zomers uit en de aanschouwer kan de vakantiesfeer voelen.
3) De duimen!! Gecombineerd met de groene lach (cfr. supra bij 2), staan ze steeds garant voor het perfecte shot. De duimen symboliseren de goedkeuring van de reiziger. Je laat de aanschouwer weten dat je deze reis goed vindt. Het signaal wordt later, bij wederzien van de foto's, positief gedecodeerd. "We hadden het daar toch goed! Zie ne keer: onze duimen allebei in de lucht zeg!"
Lunch in de tuin van het studentenrestaurant. Vlnr: Manuel (Duitsland), Dimitris (Griekenland), Herlinde (B), Lisa (Duitsland) en mezelf (Rusland).
Wim Helsen Wasted @ Tupperware met Joe's muts
Noche En Blanco op Gran Via (normaal de drukste straat in centrum Madrid)
Gran Via twee
Herlinde en ik @ Tupperware
Mislukt nightshot.
Mislukt nightshot 2

Eerste lichaamsbeweging in een maand met Jaspers cadeau.

Verjaardags opwarmingsparty @ my place
Idem
Parque Oeste boombeklimming
Flamenco optreden in Chamartín, Lisa & David Brent.

How I spent my birthday abroad.

2007-09-26T15:16:00.000+02:00

Vrienden in het mistige België!

Eindelijk nog eens tijd om deze blog (of, hoe het blijkbaar uit de monden van de "iets-ouderen" klinkt: "blok") up te daten.
Ik begin waar ik laatst eindigde...

La Noche En Blanco was een feest. Blijkbaar hebben ze ook iets dergelijks in Brussel, Parijs en andere steden. Tot 's ochtends vroeg kon je overal wel wat vinden om te feesten. Na veel heen en weer getrek en georganiseer met gsm's, sms'en, rooksignalen en meer om iedereen samen te krijgen, zagen we een optreden van een Australische band (Sneaky Sound System). Blijkbaar zijn ze big Down Under. Deels terecht ook wel, want de zangeres was betoverend. Jasper en ik verleidden haar met onze blinkende tieneroogjes... Het oogcontact was er maar alles bleef Platonisch. Na de show pakten we een pint met de zanger in het café op de hoek. Ik was uiteraard slechts geïnteresseerd in z'n vrouwelijke wederhelft, die afwezig was in de pub. Hij vroeg ons om buiten pinten te pakken. We zeiden dat we later wel gingen komen. Sindsdien zagen we hem (en vooral haar) niet meer. Nochtans had ik m'n linker pink geofferd voor een foto met haar. Shit happens (the sequel), ook in Madrid !

Tegen de niet meer zo zedige klok van 2am, zetten we de trein richting centrum Sol alwaar ik de dansvloer gewag maakte van m'n onnavolgbare moves. Moe en voldaan, slenterde ik huiswaarts en sliep ik tot de klok van 15u.

Het eeuwige probleem met uitgaan blijft hier de besluitloosheid. Gezien we steeds met een relatief grote groep zijn, durven de meningen wel eens te divergeren. Dan ploeteren we ter plaatse en vragen we ons af waar de rest blijft, tot we telefoon krijgen van "de rest" met de melding dat ze eigenlijk al een half uur in een andere pub aan het dansen zijn. Een andere keer wilden we met zo'n 10 man binnen in O'Connels, een Irish Pub. Iedereen mocht binnen, behalve Jasper... Hij moest de asshole portier 10 euro betalen. 10 Euro... In een simpel café. Racial profiling heet dat, hij zag er die dag gewoon echt veel te Turks uit met z'n nicotinekleurige leren jacker.

Hoe dan ook. Het uitgaan met een grote groep is een kunst op zich. Je mag het alleen niet te gauw op je heupen krijgen, tenzij je heupen echt veel aan kunnen.

Tussen La Noche en Blanco en gisteren zaten 3 dagen die we vulden met dezelfde dingen... Rustig in parkjes vertoeven overdag, een kaartje leggen, je kamer inrichten. Ik kan nu ook officieel de was doen (maar, liefste mama, ik denk dat ik dat thuis onmiddellijk zal verleerd zijn!). M'n kleren staan wel wat stijf altijd... Het is gewoon een kwestie van de goede hoeveelheden te vinden. Ik bewijs hier ook dat strijken verloren tijd is, trouwens.

Gisteren dus... 24 september kwam ik rond 23u thuis omdat ik met m'n nieuwe mama's nog een filmpje wou bekijken. Rond 24u verdwenen ze uit de living, de lichten gingen uit en Elisa en Carmen kwamen binnen met een over-datum taartje met kaarsjes! Ik was opnieuw vergeten dat ik verjaarde maar de dames herinnerden me er aan op deze ongelofelijk lieve wijze. Zij houden van mij, maar ik houd ook van hen! Ik ben hier met m'n reet in de boter gevallen met deze chica's! De dag dat ik trein 2 binnenstapte en m'n tienerjaren voor goed achter me liet (geen excessieve hoeveelheden bier meer, altijd stipt naar de lessen, geen gevloek meer, alleen standvastige relaties vanaf nu, ...!), gaf Jasper me op de metro m'n eerste cadeau. Een voetbal ! Dat is wat we hier nodig hebben. In Gent fiets je naar je unief en heb je dat als je psychologische geweten-susser dat je gezond leeft. Hier heb je nada van sport. Daar komt nu dus verandering in! In de cafetaria op de unief werden oprechte proficiat-met-je-verjaardag wensen richting mij gelanceerd. Ik nodigde hen uit op m'n tweede piso-party in de avond.
We spraken hier om 20u af om vervolgens uit te zetten naar waar de menigte heen wou gaan. Ik kocht bier maar iedereen had ook nog eens eigen bier mee (klinkt als muziek in de oren hé!). Het "toeval" wil dat ook de girls een vriendenavond gaven in onze piso. Gevolg was dat we hier met een gigantische menigte zaten. Veel ambiance, en veel leuke cadeau'tjes. Van Claudia, Julia en Steffie kreeg ik blinkerstiften en snoepen omdat ze m'n stijl te sec vinden. Ik versierde m'n schoenen rijkelijk met goudkleurige, zilverkleurige en rode blinkertjes. Joanna bakte ons een heerlijke cake, ook al waren de hoeveelheden puur giswerk. Van Lisa kreeg ik een cd, dewelke ik nu beluister. Vol met indie rockmuziek - nog geen één slecht nummer gehoord. Aangezien we voor de rest ongeveer dezelfde muzieksmaak delen, beslisten we om uit te zoeken waar groepjes in cafés spelen. Alleen is ook maar alleen! Elisa, Sylvia, Carmen kwamen me verrassen met 2 taarten, weerom met kaarsjes! Maar het gekste cadeau kwam van Mocco... Ook al heb ik die gast nog maar 3 of 4 keer gezien, deed hij mij een ticket voor NOFX en The Loved Ones cadeau. Daarbovenop wist hij me te zeggen dat het lief van z'n zus de zanger van The Loved Ones kent en dat we bijgevolg mogelijk backstage pinten kunnen pakken met mijn helden! Gekke, gekke, gekke boel ! Prachtige verjaardag , als je 't mij vraagt!
Nadat de laatste pint geleegd was, gingen we richting homobuurt Chueca alwaar onze stamclub zich bevindt: Tupperware. Het stinkt er naar wc, zoals waarschijnlijk eerder al gezegd en het is er koud, maar ze spelen oude rockklassiekers (oh, we hebben een andere stamkroeg nodig!).

Het werd niet zo ongelofelijk laat op m'n verjaardag omdat in m'n achterhoofd de Spaanse les speelde. Vroeg opstaan dus. Aan vroeg opstaan mankeerde het niet. De portier vond er niets beters op om als wraak voor onze party gisteren, vanaf 7u constant te bellen op onze deurbel beneden. Om de vijf minuten duwde die klootzak 10 seconden op die bel om iedereen hier wakker te krijgen! Ik strompelde uit bed, pakte de telefoon op "Quién es?" (ik dacht dat de meiden de sleutel vergeten waren)... Geen antwoord aan de andere kant. Nu weet ik dat de portier dit als wraakactie deed. We beslisten om alleen nog "gecontroleerde parties" te geven hier. Nu goed, over de Spaanse les dus: Je krijgt je certificaat (en mogelijks studiepunten) slechts als je minder dan 3 keer de les geskipt hebt. Ik zit aan 2 en mogelijk komt vrijdag nummer 3.
Aanvankelijk waren we van plan naar San Sebastian te routtrippen. Of nee, het eerste plan was om met de autobus naar San Sebastian te gaan. Het plan was om er te surfen en de "mooiste stad van Spanje" te bezoeken. Later bleek dat de bus 60 euro ging kosten, dus we bedankten mooi. Het eerste alternatief was auto's huren, maar dat ging ons ook een smak geld kosten en gezien we met rond de 11 geïnteresseerden waren, werd het moeilijk om ervaren chauffeurs te vinden die boven de 25 zijn... Plan B ook de vuilbak in dus! Het nieuwe plan is om vrijdag naar Granada te gaan met de bus. Dat is veel betaalbaarder (rond de 30 euro heen en terug) omdat het een andere busfirma is die rijdt. Ik hoop dat dit Plan C ook echt zal doorgaan!

Foto's van verjaardag en andere partypics komen er aan. Stond ook al niet in de Bijbel "Weze geduldig ende wacht op foto's op Willems blog"?

Ik heb een siesta nodig! Vanavond moet ik de schijn hoog houden in ons eerste voetbalpartij'tje! Jasper en ik zullen Youtube raadplegen om wat trucjes te leren alvorens te beginnen.

!Hasta Luego, amigos y amigas!

Joe & Julia "Boulemia"

Johannes von aus Deutschland

25 september 2007, 24u01

Lisa met 2 pinten. De helft verliest ze toch maar haar kledij absorbeert. Altijd.

Poging tot meer flashyness in m'n stijl. Merk het contrast gelukkig-triestig, wit-zwart, goud-zilver,... Er is over nagedacht!

The Beer Drinker's Perspective, still the best one!

B-day present 1. Carmen, Elisa & mezelf met toeristische duim.

Ik, Carmen en Carmens vriendje met ...... Tankian el perro des huizes

't Is in 3 keer gelukt!

Deutsche Bierlady & ik

"Ik ben geen tiener meer, vuile hoer!"

"Ik ben twintig nu en ik lach ook niet meer op foto's."

Julia, Claudia und Steffie (alias: 2 moffen en die van Oostenrijk (naar't schijnt een stadje in Duitsland))

Joanna en Johannes

De ongecensureerde foto is, ter bescherming van het netvlies van aller Aardlingen, voor eeuwig gewist ("Nen Britney of wa?!").

Fuck off, Brit

Joanna met haar cake. Scorchio mia scorchio!

Julia

Artist impression of the party.

Viva la resistencia en meer linkse slogans.

2007-09-21T20:19:00.000+02:00

Vandaag voor de tweede maal een Spaanse les geskipt, al was m'n reden nobeler dan de vorige keer. Aangezien het Erasmuskantoor op onze faculteit sluit om 13u en de Spaanse les op idem uur gedaan is, was een les missen een noodzakelijk kwaad.

De campus van Somosaguas, waar de economen, psychologen, politieke wetenschappers en sociologen zitten, ligt ver uit het centrum van Madrid. Vanuit mijn regio is het een kwartiertje met de bus. Maar dat heb ik er graag voor over. De gebouwen van de sociologen zijn echt fantastisch. Overal op de muren staan linkse slogans. De ene eist dierenrechten, en wel nu onmiddellijk; de andere eist de revolutie, en ook liefst zo snel mogelijk. In een professors kantoor hangt Karl Marx fier te kijken op de noeste Arbeit van de prof in kwestie. Kortom: wat wij in de zeventiger jaren verloren, blijkt hier nog springlevend. De extravaganza scheert ook hoge toppen. Het is moeilijk hier een student te vinden zonder nekmat ("dooie katte") van dreadlocks (de mullets/nektapijten leven hier echt! Jasper is een van de eerste dagen naar de kapper geweest en die kapper had bij hem zo'n ongelofelijk lelijke mullet gezet. Ik heb die dan in de jeugdherberg met alle plezier afgeknipt!) of gekleurde haren. Ik heb geobserveerd en ontdekte het volgende: gewone nekmatten zijn de gewoonste zaak van de wereld. Echter, wil je respect afdwingen, moet je uw dode kat in je nek ofwel kleuren, ofwel heel erg lang dragen. Lange nekmatten die vertrekken op je achterhoofd vanboven zijn een go voor wat respect-points betreft. Met kleintjes val je niet op en ben je gewoon "just another guy". Gewone mullets zijn voor de mainstream-gerichte personen. Het gaat hier echter niet om een waardeoordeel, maar een bewuste keuze. Met een gewone nekmat, maak je geen statement behalve over jezelf. Een mooi gekamde mullet zegt (indien je hem lang draagt) slechts "ik eis respect". Een nekmat met dreadlocks echter, draagt een politieke statement in zich. Doorgaans gaan ze samen met linkse politieke voorkeur en muzieksmaak die neigt naar hardcore, punk of metal. Verwar ze vooral ook niet met de crusts, want dat zijn ze niet. Doorgaans houden ook zij van shoppen en kledij.

Maar goed, waar zat ik?

We hebben dus alle papieren voor Erasmus in orde gebracht. De Erasmuscoördinator hier is een zeer sympathieke deerne. Ze heeft een uitermate lelijke tattoo die haar bovenarm bedekt... Een vlinder met wat versieringen. Op haar andere schouder draagt ze een zwarte ster. Ik merkte rond haar pols een "GMM" (alias: Graspop Metal Meeting) bandje. Ze zei dat we in oktober maar moesten kijken welke vakken ons aanstonden en dan maar moesten kiezen welke we wilden volgen. Hoewel mij miserie voorspeld werd met de vakken, blijft die me voorlopig gespaard. We weten al van in april of mei welke vakken we hier zullen volgen. Normaal verandert er in de loop van de tijd veel, maar nu blijkbaar niet. We hebben slechts 1 vak die we niet terugvonden ad valvas. "Komt wel goed!".

Genoeg over het academische van deze reis.

Tot nu toe heeft m'n leven geen ritme. Wel, eigenlijk bestaat het uit Spaanse les en de avonden. Na de Spaanse les doet iedereen waar hij zin in heeft. M'n favoriete bezigheid is een boek lezen in het park. Als iedereen beu is waar hij mee bezig is, spreken we af, gaan we iets eten en daarna gaan we uit. Vanavond gaan we opnieuw naar een tapasbar. El Tigre is de naam. Het is er steeds enorm druk maar dat heeft een reden. Je betaalt 1,5euro voor een minibiertje, maar je krijgt er een bord tapas bij. Als je met veel mensen gaat, krijg je bij je bier een massa tapas. Gefrituurde kaaskroket, broodje met kaas en pikante saus, broodje met spek, gebakken patatjes met overheerlijke saus,... Echt de moeite. Dit is de tweede plaats waar ik m'n bezoekers naar toe zal leiden. Ook deze avond is er nog una fiesta erasmus, maar daar gaan we waarschijnlijk niet heen. Het is zo'n uur wandelen en zoals gekend gaat de metro pas terug open rond 6u. Die entree betalen steekt me ook tegen. Telkens 10 euro (incl. 2 drankjes) voor een hippe club. Ik mis de Bauhaus en de KSA bar toch al een beetje!

Morgen is het Noche en Blanco. Alles blijft hier open en er valt van alles te beleven op de straten, in musea, in pubs,... Eén dag Gentse feesten stijl dus. Daar gaat iedereen naar toe. Het wordt wel weer dikke fun.

Ondertussen maken we plannen om petanqueballen te kopen. Of een voetbal om in een park een balletje te trappen. Dat chillen zou een mens lui gaan maken, alsof we dat al niet op voorhand waren.

Ik laat jullie. Meer nieuws als er meer nieuws is.
Ik deel voor een heel klein stuk het Belgische leed over het Belgische weer. Vandaag was de eerste bewolkte dag met wat regen. Oh well !

Aan Bram: gelukkige verjaardag morgen en vergeet niet: "Nicht lang schnacken, Kopf in Nacken" ofte "Bottoms Up, Spirits Down"!

Veel liefde van jullie kapoen in Madrid.

Nog meer kiekjes

2007-09-19T13:25:00.001+02:00

P.I.M.P. maistro in Plaza de España! Hij checkt de vrouwtjes die zonnen in het park en pikt er om het even wie uit.

Plaza De España II

Uitzicht op ...gebouwen vanuit ons balkon.

Marktje in La Latina. Ze verkopen er altijd gekke dingen. Die gekke Spanjaarden zijn hier echt into army dingen. Je kunt zo'n Duitse legervesten kopen, of een Napoleonuniformpje. Los van die Duitse vlag, gaan we akkoord dat ze er badass uit zien!

Joe en Julia. Joe heeft een fantastisch Oxford English accent (maar spreekt ook perfect Frans). Z'n grootste idool is die lelijkaard van Oasis omdat hij volgens hem 100% rock 'n' roll is. Ik ga niet akkoord. Joe is een supergoede kerel en ik quote hem: "No man, seriously. You and Jasper are fuckin' nice guys". Ik ga hem daarin niet tegenspreken.

Maxime (de France) en Joe @ my place // Opwarmingsparty.

Nogmaals opwarmingsparty. Vlnr: Steffie (Duitsland), Lennie (Duitsland), Maxime (Frankrijk) en Alex (Duitsland/Engeland). Met Lennie, Joe, Julia, Steffie etc ben ik eens naar zo'n gigantisch hippe (en dure! 15 euro ingang) geweest. Julia ging meegaan met zatte Lennieboy, maar ze verdween eerder. Blijkbaar is hij toch nog thuisgeraakt, in tegenstelling wat hij zelf dacht. Die disco was wel honderd procent z'n geld waard. Het heet "Palacio" en 't is echt een paleis. Je komt binnen en je moet langs een grote trap in Anastacia stijl naar boven. Boven zijn er iets van een 5 a 6 zalen waar ze verschillende muziek draaien. In de gang staat het vol van de feestende mensen en de WC's zijn van marmer en poepchique. Iets wat je dus zeker één keer gedaan moet hebben. Maar uiteraard véél te duur. We bleven er tot 's ochtends maar de straten liepen nog zwart van de mensen. Het contrast met Brugge en zelfs Gent kan echt niet groter. Iedereen gaat na het fuiven eten naast de disco, ze nemen een douche en gaan gaan werken of indien mogelijk slapen.

Alex speelt ook gitaar en met hem heb ik gisteren wat gejamd. Het was geweldig.

Ons overdekt balkon met schommelstoel, gevonden op de straat.

Uitgaanstijd. Opwarming at my place. Omdat alles hier zo ongelofelijk duur is in de cafés (ik betaalde eens 4 euro voor 1 pint), is het noodzakelijk op voorhand het nodige werk te verrichten. Aangezien ik zowat de grootste living heb van iedereen, werd iedereen die mee wou bij mij uitgenodigd. Daarna ging de meute naar een erasmusfeestje in een hippe club hier in de buurt. Er is altijd superveel volk en je leert er steeds nieuwe mensen kennen. Probleem is dat den entree altijd 10 euro is (hé, maar je krijgt er wel 2 drankjes voor...).

Claudia en Julia, respectievelijk van Duitsland en Oostenrijk. Beiden leren kennen in de Spaanse les. Met hen gaan we altijd uit - steeds heel fun. Claudia is geboren in de DDR, we noemen haar communistenwijf, maar ze verstaat het niet.

Primeur van het lelijkste schepsel in ons universum. El perro Tanquien. Hij is genoemd naar de zanger van System Of A Down. Carmen is daar de grootste fan van. Hoewel ze 24 is, is ze nog kinderlijk naïef en "speels"... Echt een schat. De 4 Spaanse chicas op m'n flat zijn zo'n beetje m'n moederfiguren hé. Elisa helpt me om m'n kamer in te richten (omdat ik daar de grootste ramp in ben), Carmen bracht van IKEA zo'n boekenrek mee om aan je muur te bevestigen. Zo bespaar ik plaats en 't is nog stylish ook! Met Sylvia, Carmen en Sara spreek ik (extreem gebrekkig) Spaans. Daar Elisa's mama Amerikaanse is, spreekt ze nagenoeg perfect Engels. Met haar spreek ik Engels omdat ik me echt kan uitdrukken. Anders, in het Spaans, blijft het ook maar bij "ik heb dit gedaan" en "ik vind dit leuk".

Opwarmparty at my place.

"Empty rooms don't have pictures to talk to"

2007-09-14T14:19:00.000+02:00

Gisteren viel m'n batterij uit net toen ik meer foto's wou publiceren. Vandaag zijn ze er, exclusief hier.

El trio Sociologia en Plaza de España

Zicht uit m'n kamer. (Bram - herinner je wat in De Vreemdeling stond? :-))

Ik moest m'n camera door het raam steken om deze foto te trekken. Ik wou de kleinheid van m'n kamer illustreren maar dat is blijkbaar niet gelukt. Die kasten die je ziet, zijn er nu niet meer. Ze namen de helft van de plaats in. In één van deze zat een uitklapbaar bed zoals in de barbiehuizen vroeger. Het was echter een levensgevaarlijk ding, want de kast zakte in toen we het uitklapten... Shit happens!

Vegetarisch voedsel in Maoz. Ik neem iedereen die komt hier naar toe.

Grappigste metrosign ooit: verboden te hakken.

Panoramisch zicht nabij Opera - een hautaine bourgouisiebuurt maar wel ongelofelijk mooi.

Plaza de España XXX-rated at night

Een artist impression van m'n bed de eerste nacht: Geen matras/bed dus badhanddoeken en al m'n kleren zouden de garantie zijn op een goede nachtrust... ...Ware het niet dat Elisa me verbood om daar op te maffen... Ze gaf me een schurftige matras van de vorige eigenaars. Toegegeven: dit lag beter.
Rachel y yo op straat in onze nieuwe sofa.
De living. Mocco, Elisa, Carmen en Rachel
Jasper in het vegetarische paradijs.

"On the 8th day, God created the portable PC"

2007-09-13T16:32:00.000+02:00

Live from Madrid, op dit eigenste plaatsje op bovenstaande foto!

Een maand na het droge testje, een niet-zo-testje uit Madrid city...
Meer specifiek rust mijn laptop momenteel op m'n schoot onder de portalen van het prachtige Plaza Mayor nabij Puerta Del Sol, het echte hart van Madrid, die als ijkpunt dient om de afstanden naar andere Spaanse steden uit te drukken.
Op de achtergrond hoor ik het monotone geblaas uit de roosters die vermoedelijk naar de metro leiden en het gestap en de conversaties van de mensen uit alle windstreken die dit plein komen bezoeken. Iets minder op de achtergrond waan in mij in Amélie Poulain door de accordeonist die z'n zelfde deuntje duizend maal daags herhaalt langs de restaurants hier op zoek naar wat zakgeld.

Een ideale plaats dus om alle vrienden en vriendinnen op het thuisfront op de hoogte te houden van het reilen en zeilen in de heksenketel die Madrid is.

We begonnen perfect op het vliegveld met een teambuilding-momentje. Joanna had 2 rugzakken mee met elk het maximaal toegestane gewicht van 15 kg. Dat was op zich geen slecht gedacht, ware het niet dat RyanAir eigenlijk slechts 15 kg toelaat verspreid over de 2 valiezen. Snapt iemand dit? Bij het inchecken kwam dus onze eerste uitdaging. De 15 kg extra zouden meer dan 100 euro kosten en voor dat geld kun je uiteraard even goed 2 andere plaatsen op het vliegtuig kopen... Spijtig dus voor onze vrouwelijke compagnon - die zware laarzen, dat schone rokje en dat schattige pulltje werden achtergelaten in ons land van herkomst. We laadden alle overtollige kilo's over in de Berlingo-mand van J-vrouw's papa en we konden ruim om tijd onze vlucht halen (nvdr: ik had ook liever gehad dat het verhaal spectaculairder was geweest door bijvoorbeeld het net-op-het-laatste-momentje-niet-missen van ons vliegtuig maar het zij zo!).

Onze eerste avond spendeerden we in Parque Oeste met een tetra-bric rode wijn van 53cent in de Lidl. Geen aanrader trouwens... Slecht wijnjaar!

Een kot zoeken was uiteraard uitdaging nummer 1. Die ochtend in de jeugdherberg werden we door 2 Franse studenten met onze voeten op de grond gezet. Zij hadden 4 dagen lang gezocht op een buitengewoon efficiënte wijze. Wij dachten eerder aan 2 dagen op 't gemak zoeken. Niet dus.

De eerste stop was bijgevolg de "VIPS" internetruimte alwaar we alle sites met annuncios voor pisos doorzochten en zowat naar elk nummer belden. Een zoekertje ouder dan 1 dag mag je al vergeten - dat kot is al lang genomen... En mocht het nog niet genomen zijn, dan is het de moeite niet! We bezochten die dag een potentieel kot voor Joanna (want vele koten hier zijn "Solo para chicas"), maar dat werd niets. Ze kon er niet voor slechts 6 maanden blijven en ze vroeg 450 euro voor een claustrofobisch kleine kamer. We twijfelden echter wel hard op het moment zelf, want we wisten uiteraard de standaard nog niet van koten in Madrid.

Ik herinner mij niet meer welke koten we die eerste en eerstvolgende dagen hebben bezocht maar hier zijn enkele geheugenfragmenten die ik wél herinner:
-Eén kot was gewoon een gang met 3 kamers (met mini-venstertjes), een rotte spiegel (ja, zelfs spiegels kunnen hier rotten!), een mini keuken, slechte ligging en het beste van al: een opgezette slang op sterk water die in z'n eigen staart beet. Creepy tot en met. Vergeef ons dat we zelfs aan dit kot twijfelden - voor 420 euro konden we ons daar immers al installeren!! ...........
-Een ander kot was ook iets rond de 400 euro. Centrale ligging maar weerom ongelofelijk klein en muf, met een kamer zonder raam.
-Nu volg het mini-verhaal getiteld "And then came Patrick Kohlman"
Het vrouwtje in ons gezelschap was inmiddels "van straat geraakt". We schrijven dag 3 of 4 van ons verblijf hier. Die avond nog zien we de flat van de Duitse homo Patrick Kohlman. In z'n advertentie had hij een melding gemaakt van z'n seksuele voorkeur. Waarschijnlijk daarom reageerden weinig mensen - wij echter wel. Z'n flat was modern ingericht, zeer smaakvol bemeubeld, had een ruime keuken, een livingroom en een eetruimte. Eén grote kamer was 550 euro per maand. Dat ging uiteraard ons budget geheel en al te boven, maar omdat het zo'n prachtige flat was, wilden Jasper en ik samen die kamer delen. We bespraken onze plannen al om een muur te bouwen tussen onze "2" kamers en waren totaal in de wolken. Het ging ons weinig kosten en de Duitser bevestigde dat hij niet op zoek was naar "only gays" (wat je hier wel vaker tegen komt). We zeiden aan Patje dat we de flat wilden, maar dat we pas de dag er op gingen bevestigen omdat we nog een afspraak hadden die dag. Patje zei dat het oké was, en hij verzekerde ons dat hij de flat niet aan iemand anders zou verhuren.
De dag erna besloten we de andere afspraak af te blazen (hola, op dit moment komt er een zwerver naast me staan die geinteresseerd naar m'n laptop kijkt en zegt "me gusta" nadat ik hem vroeg "what?" - eventjes stressen want ik hoorde reeds 2 verhalen over laptopdiefstallen op pleinen en parken)... Goed, dus... waar was ik.... (zwerver ondertussen al ergens anders gaan staan! Oef)... andere afspraak dus afgeblazen en we genoten gewoon van een dagje rust in Madrid. We aten bij Maoz het beste voedsel tot noch toe... Vegetarische self-service all the way! We moesten Patje Cool-man (dat was ondertussen z'n naam geworden) bellen die dag, maar hij nam z'n telefoon nooit op. We werden beetje per beetje ongeruster. 's Avonds, nadat we niets meer hadden gehoord, zochten we hem op in z'n flat. Hij kwam toevalligerwijs net uit z'n straat gelopen. Hij vertelde ons dat er problemen waren met de huisbaas over een elektriciteitsrekening van 2000 euro van de vorige eigenaars en blaaahblahblah. "Iet iez complicated story", zei hij. Dat werd dus wederom nada. Met de moed in de schoenen namen Jasper en ik de metro terug naar de jeugdherberg... "Morgen opnieuw dezelfde shit met de internetcafes en afschuimen van de stad".
The end.

Foto: Maoz; the vegetarians heaven. (Ja, dat is het resultaat van de brandende HITTE)

Hoe vonden we dan wél een kot ?
Een dag na het Patje-incident, zetten we ons terug waar ik nu op dit moment zit. Alle advertenties van minder dan 5 minuten oud afbellen en zo snel mogelijk het appartement gaan zien... Rond het middaguur kwam er een advertentie voor de buurt van Argüelles, de studentencoté. Een piso met 4 Spaanse meiden... Uiteraard waren we wild enthousiast! De annuncio stond 1 minuut op het net en we maakten reeds een afspraak. Toen we toekwamen zagen we juist iemand vertrekken die ook geïnteresseerd was maar het kot toch niet ging nemen. Sylvia gaf ons een rondleiding. We zagen een prachtige en gezellige living, een grote keuken, 3 badkamers en 1 kleine kamer die wij zouden krijgen mochten we toehappen. Zowel Jasper als ik wilden dit kot, dus lieten we Joanna 2 strootjes houden. Ik trok het langste strootje dus ik kreeg het. Ik zei direct dat ik het ging nemen en maakte een afspraak de volgende dag voor de financiën te regelen enz. Nog dezelfde dag vonden we ook voor Jasper een kot in de buurt van Gran Via, ook in het centrum, alwaar hij het kot nu deelt met heel erg sympathieke Italianen en Fransen.

Ondertussen ontmoetten we heel veel Erasmussers. De sfeer is echt top. Iedereen is solidair en helpt elkaar. Elke avond spreken we af in een park of op een terrasje en bouwen we aan de vriendschap voor tenminste 6 maanden. Trouwens - de fameuze boteillons zijn vorig jaar illegaal gemaakt. Je mag dus geen alcoholische dranken nuttigen in parken of pleinen in de avond. Doe je het wel, krijg je naar 't schijnt eerst een waarschuwing, dan een boete van 300 euro. Bummer! Je kan natuurlijk wel etiketjes van coca cola op je drank plakken... We zullen inventief moeten zijn. Vanavond is het 2e Erasmusfeestje. We spraken af op mijn kot met zo'n 7-8 man. We warmen daar op en gaan dan naar de überdure disco waar het feestje plaats zal vinden.

Ik ben me nog volop aan het settelen. Gisteren met de oudjes naar IKEA geweest en mij van het nodige meubilair voorzien (waarvoor al mijn dank natuurlijk, papa en mama :-)!!)... Mijn kamer stond aanvankelijk vol met grote kasten die de helft van de plaats innamen. Eén van de kasten was een uitklapbaar bed zoals je die vroeger in de barbiehuizen had. Echter, toen m'n moeder dat bed openklapte, viel heel die kast in elkaar en stond die helemaal scheef. Levensgevaarlijk dus om in te slapen... Nu zijn al die kasten buitengekegeld.

Een paar dagen geleden beleefde ik ook een unieke avond met de mensen van m'n piso. Elke laatste vrijdag van de maand kunnen mensen hier hun grof vuilnis buiten zetten zoals stoelen, zetels,... De 2 regels zijn: 1/wees sneller dan de vuilniskar en 2/ wees sneller dan de zigeuners die hun camion volsjouwen met al het beste materiaal. Wij waren gelukkig toen we met een 3-zit zetel, een schommelstoel, een oldschool bureautje voor mij, een schoenenkastje voor Elisa, een leeszetel en nog een paar andere zooi terugkwamen. Ik leerde Mocco kennen, een vriend van de Spaanse meiden. Hij deelt m'n muzikale smaak en samen met hem ga ik naar NOFX en The Loved Ones kijken in november. Muy bien!

foto: mijn nieuw gratis bureautje en vlnr: Elisa, Mocco, Rachel & Carmen

Foto: ik en Rachel op straat in onze nieuwe 3-zit.

Er is zeker heel veel dat ik vergeet, maar ik gok dat niet iedereen geinteresseerd is in al die petits histoires die hier te beleven vallen.
We vatten samen:
1) kot zoeken is een hel
2) maar wel een noodzakelijk kwaad. Het moét echt zo - het hoort er bij !
3) ik zit op een goed kot met zéér aangename mensen

Ik probeer nog wat foto's op te zetten om het geheel wat levendiger te maken... Als m'n batterij het uithoudt ten minste!

Met veel liefde,
Willem